3/24/2017

HOE MOEILIJK WAS HET OM BLANCA WEER TE REDDEN!!


Deze kleine galga was twee jaar geleden opgehaald en ze ontsnapte uit de opvang. Het is de meest  “glipperige” galga die we ooit hebben gekend. Vorig jaar stonden we op het punt om haar weer te vangen maar we kregen het alleen voor elkaar haar jonkies te vangen toen ze de weg overstaken achter haar aan.  Een paar dagen geleden hoorden we weer van haar, ze had weer pups gekregen en zwierf bij een vervallen huis in de zone Las Salinas, dichtbij Medina del Campo. He was niet makkelijk haar te vangen, het heeft ons twee dagen gekost, maar uiteindelijk lukte het Fermin toch. En nu is ze veilig met haar hele gezin in onze opvang in Medina. We hebben haar op een veilige plek gezet met een dak erop, zodat deze ontsnappingskunstenares niet opnieuw weg kan vluchten….









3/19/2017

Miki en zijn deken.


Als Miki je zelf zijn verhaal zou vertellen, dan zou hij zeggen dat hij kwam, zag en zijn deken won! Maar, ondanks dat Miki zijn deken echt heel erg graag wilde, was Silvio het niet met hem eens. Miki trok en trok, probeerde de deken mee te nemen, maar Silvio kwam, ging zitten en ging liggen op de deken. Om vervolgens niet meer te bewegen. Arme Miki, nu is het enige wat hij kan doen zijn deken delen…
Miki zal binnenkort zijn eenjarige verblijf bij Scooby vieren. Hij zou niets liever willen dan een liefhebbende familie met zijn eigen mandje en natuurlijk zijn hele eigen deken!
Miki is vier jaar oud, blij, speels en een beetje verlegen met nieuwe mensen. Kun je ons helpen een goed thuis te vinden voor deze prachtige grote jongen? Dank je wel!
Hier een video van Miki en “zijn” deken:











3/16/2017

Wie zijn nu eigenlijk potentieel het gevaarlijkst?



Pas geleden heeft de politie een criminele organisatie ontmanteld die geld verdiende met hondengevechten in Tenerife. De meeste honden waren gestolen,  getraind en gevoed met kleinere honden.  Een dierenarts die op de hoogte was zou heb hebben geholpen met middelen die hun agressie en hun kracht verhoogde. Een aantal feeft men vanwege hun hoge mate van agressiviteit in laten slapen.
In Alicante is een man overleden nadat hij was aangevallen door 5 honden.  De politie was op de hoogte van eerdere aanvallen van deze dieren , zonder enige identificatie. Men heeft alle 5 in laten slapen.
Wij geloven dat het juist mensen zijn die gekwalificeerd moeten worden als potentieel gevaarlijk. Degene die je op de foto’s ziet zijn TORMENTA, PIN, PON, BERNABETH en OLMILLO die samen leven met een heleboel andere honden van allerlei rassen in complete harmonie bij Scooby. Het enige verschil met de rest is dat afgezien van het feit dat ze in de steek zijn gelaten, zij ook het stigma hebben dat ze worden gezien als gevaarlijk, terwijl het echte gevaar de mensen zijn die hen opvoeden en mishandelen om moordenaars te worden. Zij zijn het slachtoffer van CRIMINELEN, van POTENTIEEL GEVAARLIJKE mensen.
Denk eens aan het adopteren van een POTENTIEEL LIEF HONDJE






3/12/2017

Een persoon kan de geschiedenis veranderen



Ik vertel mijn studenten vaak dat de wereld veranderen in onze handen ligt, en dat alle veranderingen beginnen met een eerste stap. Die eerste stap is heel veel jaren geleden genomen toen we voor het eerst galgo’s fotografeerden die levenloos in een boom hingen en dit veranderde de wereld voor de galgos in ons land, en ik hoop te kunnen zeggen ook in andere landen. Een andere stap werd gezet toen we aangifte deden van het geval van galgos die in een put waren gegooid, en dat was het eerste veroordelende vonnis op het gebied van de galgo’s in Spanje.

En het is nog een keer gebeurd.. dit keer was het onze vriendin Lucrecia die voor zowel  El Hocico als  Scooby een zaak begon tegen de voorwaarden in een aanbesteding voor het ophalen van dieren, omdat er op geen enkele manier rekening werd gehouden met andere voorwaarden dan finánciele gronden, en waarin werd gevraagd om vooral de criteria als dierenwelzijn voorop te stellen. We wonnen. Deze overwinning betekent dat het gaat gelden voor Spanje in zijn geheel en vanaf nu zullen in aanbestedingen de criteria voor al dit soort contracten vooral moeten voldoen aan het welzijn van de dieren en niet alleen of ze al dan niet het goedkoopste zijn. De goedkoopste aanbiedingen  kwamen meestal van destructiebedrijven voor wie het welzijn van dieren nu niet echt de grootste zorg was. In de jaren die komen zullen we het belang van deze kleine overwinning zien en hoe een persoon de geschiedenis KAN veranderen.
Blije knuffels, Fermin

3/07/2017

Django



Django is een erg bange en nerveuze galgo die meer dan een jaar al in de opvang heeft doorgebracht. Op de patio's was het onmogelijk om hem aan te raken want hij rende altijd bang weg. Opeens verloor hij een hoop gewicht en testen hebben aangetoond dat hij zowel Leishmania en Filaria heeft.
Django heeft lange tijd in de verpleegafdeling doorgebracht, waar hij zijn behandeling kreeg, en daar, in een rustige omgeving voelde hij zich veilig en kalmer. Django kwispelt nu voor het eerst sinds hij binnenkwam met zijn staart wanneer hij mee mag voor een wandelingetje en wanneer hij zijn speciale maaltijden krijgt.  Hij heeft geleerd de mensen te vertrouwen die voor hem zorgen en we zien dat hij ook graag meer vertrouwen wil hebben en weer gelukkig wil zin.

Django heeft nog een lange weg te gaan voor hij zich weer veilig kan voelen en van het leven kan genieten zonder bang te hoeven zijn voor mensen. Zijn gezondheid wordt langzaam beter en hij is nu klaar met de behandeling voor Filaria, de Leishmania behandeling duurt nog even.

We hopen een hele speciale en ervaren familie voor Django te vinden in een kalme en rustige thuisomgeving waar Django door kan gaan met herstellen en waar hij zich veilig voelt en blij, en het leven kan leiden dat hij verdient.


Video: https://youtu.be/prHbONDIMgs



3/05/2017

HOE VEEL TRIPS MOETEN WE NOG MAKEN? INTERNATIONALE ADOPTIES.


Recente cijfers geven aan dat Castilla en Leon, waar de vier opvangplekken van Scooby zich bevinden, de Spaanse gemeenschap is met het meeste geweld tegen honden.  Het is het land van de jacht, van het geweld in naam van de “tradities”, en het land van het gezegde “de halsband is meer waard dan de galgo”.

We zijn al zo’n 30 jaar bezig om aan de wereld te laten zien wat veel mensen hier doen om van hun honden af te komen, honden die niet goed genoeg meer zijn om te winnen, om mee te showen of om geld mee te verdienen. En we laten hun schaamte zien, niet alleen in hun eigen omgeving waar hun praktijken bekend zijn, maar we laten het zien aan de hele wereld en dat steekt.

Dit jaar hebben we een thuis gevonden voor 1294 honden en zo’n 80% van deze adopties vonden plaats in het buitenland. Als die andere landen er niet zouden zijn, zouden wij noch de andere organisaties honden op kunnen nemen. De galgos en podencos die worden weggedaan zouden nog steeds worden opgehangen in hun pijnboombossen, in putten gegooid en in het minst slechte geval rondzwerven op het platteland zoekend naar eten in vuilnisbakken.

Daarom zetten we ons ongeveer 20 keer per jaar in beweging om een nieuwe reis richting Europa te maken. We zorgen dat de vergunningen van de truck in orde zijn, dat de sanitaire certificaten kloppen en de vergunningen van onze chauffeurs. We vaccineren, steriliseren en kijken de dieren na. Als ze klaar zijn om te reizen gaan we naar de overheid van Castilla en Leon met de identificatie papieren en de gezondheidspapieren van allemaal, van de adoptanten, de bestemmingen en wie er verantwoordelijk is tijdens het transport. Al deze informatie wordt opgeslagen in het officiële programma TRACES en daarna krijgen we de europese paspoorten zodat ze kunnen reizen. 48 Uur voor het transport komt er nog een veterinaire inspecteur van de locale regering langs om te bevestigen dat alles in orde is.

En daarna, met alle papieren bij de hand, en bijna altijd op een vrijdagmiddag, zetten we alle honden in de truck. Onze chauffeurs, twee vrijwilligers die hun vrije weekend opgeven om de reis te maken, nemen om de beurt het stuur om zo snel mogelijk in Nederland aan te komen, 16 uur reistijd, in Frankrijk; 11 uur reistijd, in Italie; 19 uur, of naar het eind van de wereld als het moet..

Als we op de bestemming aankomen staan de adoptiegezinnen normaal gesproken al te wachten, wachtend in spanning om hun honden te leren kennen. Een voor een halen we ze uit de truck; knuffels, aaien, blijdschap en zelfs tranen. En daarna, dezelfde dag nog of de dag erna, komen de locale autoriteiten om de documentatie te bevestigen, iedere microchip en ieder paspoort.

Daarna komt het moment om weer huiswaarts te keren met een truck zonder honden maar heel vaak gevuld met donaties van voer en dekens voor de opvang. Het tevreden gevoel, wetend dat ze een nieuw leven beginnen, dat ze geliefd zullen worden en gerespecteerd, dat vergezelt ons op de weg terug, tot we weer in de realiteit van de opvang terug komen.  Hoeveel van deze reizen moeten we nog maken? Tot Spanje de manier waarop ze haar dieren behandelt wijzigt?



Scooby Protectora y Santuario