Het verhaal van Dagy

Er zijn dagen dat ik het liefst ontken dat ik tot het menselijke ras hoor. Dagen dat je weigert te accepteren dat je tot hetzelfde soort hoort als deze afschuwelijke wezens. Ik was speciaal geraakt door het verhaal van Dagy, misschien omdat ik die dag niet lekker in m’n vel zat, of misschien omdat ik niet begrijp waarom mensen hun tijd besteden aan het kwellen van een onschuldig wezen, of misschien simpelweg omdat ik, nadat ik in Dagy’s ogen had gekeken, het gewoon onvoorstelbaar was dat zo een puur wezen zoveel pijn en leed had moeten meemaken.

Aan de andere kant was ik ook weer blij om tot het menselijke ras te behoren na mensen ontmoet te hebben zoals Leticia en haar vriendin. Leticia, lid van Scooby, had al een paar dagen in de gaten gehouden wat er met Dagy gebeurde, achtergelaten op een stuk landbouwgrond met een eigenaar die het niet interesseerde. Heel dapper zijn ze met S. (de eigenaar) gaan praten om te kijken of hij toch niet in staat was om Dagy een wat geciviliseerder bestaan te geven  maar ze wisten al dat om een beter leven te krijgen moest r Dagy een heel eind van hem verwijderd zijn. Daarom wisten ze de eigenaar over te halen Dagy aan hen over te dragen.

Dagy kwam aan in Scooby, in heel slechte conditie en met een onverklaarbare wond aan zijn neus. Nadat het met de President werd besproken, werd al snel besloten  dat Dagy een lid zou mogen worden van de Scooby familie. Leticia en haar vriendin besloten bij te dragen in zijn onderhoud want ze beseften heel goed dat financiën een drempel kan zijn als je voor alle dieren wilt kunnen zorgen.

Die middag werd helaas bevestigd wat we al vreesden, Dagy heeft positief getest op Leishmania en we denken dat haar eigenaar haar neus heeft afgesneden. Dagy begint nu te wennen aan zijn leven bij Scooby, met de zorg van Enrique en de vrijwilligers. We willen Leticia en haar vriendin bedanken, het is essentieel dat we op mensen kunnen rekenen die dapper en toegewijd zijn.
We weten niet hoe lang Dagy nog onder ons is, maar we weten dat in de tijd die hem rest, en we hopen dat het lang is, hij een waardig leven kan leiden waar hij liefde kent, warmte en zorg. Uiteindelijk zal hij weten wat blijdschap is, zelfs nadat iemand heeft geprobeerd hem dat te ontnemen. Het is jouw beurt nu Dagy, wees gelukkig!

Update over Alma

Hier kun je Alma's eerste stapjes zien in een kleine video

We hopen dat met voortdurende liefdevolle aandacht en medische zorg we haar kostbare leven kunnen redden.

https://www.youtube.com/watch?v=MPlstbm0brE&feature=youtu.be

Gilbert, het verhaal van een vergeten hond.

Gilbert is een hond zoals zovelen, klein, een bastaard, anoniem. Je ziet niet direct dat het geen gewone hond is, dat hij grote ogen heeft, dat hij rustig is met een rust die echoot, die vraagt om een aai, meer nog dan om een schotel met voer. Als je niet heel goed kijkt naar hem, iedere dag, kun je niet zien hoe speciaal hij is. Wie hem kent, kan Gilbert niet vergeten en een hoop mensen hebben hem in hun hart gesloten want veel van hen kwamen langs de gang van paddock 7 het laatste anderhalf jaar dat hij daar zit.

Vergeten door zijn eigenaar, op standby, net als een electrisch apparaat voor thuis, maar met nog minder waarde.

Vanaf vandaag is Gilbert vrij, hij is eindelijk klaar voor adoptie en hij heeft nu een familie nodig die hem die jaren van “niets” doen vergeten en alle verloren tijd weer goedmaken!

Alma

Alma heeft maanden door een klein dorp bij Zamora gezworven, bedelend om eten tot ze een mens met een goed hart trof die haar iedere dag eten gaf en een klein beschut huisje om te schuilen. Helaas heeft ze nooit genoeg vertrouwen opgebouwd om zich te laten vangen, tot vandaag, en niet meer dan een zak met botten en uitgeput gaf ze zich eindelijk over. Ze is heel zwak, anemisch en is positief getest op Leishmania.  Op dit moment ligt ze aan een infuus, ze eet (hoewel erg weinig) en maakt mini wandelingetjes, we proberen met man en macht om haar te redden, ze verdient het niet dat haar korte leven voor niets zo eindigt.