NIET ZONDER MIJN KLEINTJES, HET VERHAAL VAN EEN DAPPERE MOEDER

Onlangs kregen we een seintje dat er sinds een paar dagen een zwerfhond liep in de buurt van een paar sloophuizen, we gingen er heen en daar lag ze in het gras. Toen we dichterbij kwamen rende ze er vandoor maar ging niet te ver weg. We probeerden haar te vangen door middel van voedsel maar dat was niet wat ze wilde, wat ze echt wilde was ons meenemen naar iets wat totaal onverwacht kwam.. een grote berg van kostbare schatten (7 stuks) die ze niet alleen wilde laten.  We hebben heel snel gezorgd dat de puppies veilig waren, die lagen buiten, en dat op een koude en regenachtige dag. Ze maakte het ons niet makkelijk maar het was een kwestie van geduld.  Het geduld van Ana met een pup in haar armen zorgde ervoor dat we haar konden vangen (na twee uur), en zo te zorgen dat ze weer vertrouwen in de mensen heeft en haar gezinnetje ook. En nu hebben zowel moeder als kinderen een thuis nodig.

https://www.youtube.com/watch?v=Y6lWcHGyXkI&feature=youtu.be

Nog een arme galgo

Deze arme jongen was al maanden aan het zwerven in Medina en we hebben hem eindelijk kunnen vangen. We hebben hem Franzini genoemd. We kunnen ons alleen een voorstelling maken wat voor vreselijks hij heeft moeten meemaken, hoe hij geprobeerd heeft de honger en de kou te overleven met een jeukende huid, veroorzaakt door schurft, 2 verse breuken in zijn linker voorpoot en een oude breuk in de rechter voorpoot. Maar nu is hij veilig bij Scooby en zoals altijd heeft  de geweldige Clinica Mediterraneo in Madrid ons geholpen en hem dinsdag geopereerd. Nogmaals onze dank aan deze geweldige mensen die altijd klaar staan om ons te helpen met de moeilijke gevallen, met hun kennis en competentie. Zoveel van onze honden kunnen weer lopen en een waardig leven hebben dankzij hen. En we weten zeker dat we voor Franzini ook een goed thuis zullen vinden zodra hij is bijgekomen van zijn ontberingen en het trieste resultaat.

 

https://www.youtube.com/watch?v=tkblEdOf96A

Jana is op zoek naar een speciaal thuis

Jana is een prachtige mix hond, zwart met bruin aan de punten van haar poten, en met middelgrote honingkleurige ogen. Ze is ongeveer 4 jaar oud. Jana zit ongeveer 2 jaar bij Scooby. Haar misdaad:  mishandeld zijn door mensen en met een extreme angst voor mannen!  Sinds ongeveer een jaar heeft ze hulp gekregen van een vrijwilliger zodat beetje bij beetje haar vertrouwen in de mensheid hersteld wordt. Het gaat al een stuk beter met haar, ze komt uit de patio en geniet daar ook echt van, ze accepteert dat ze aangehaald wordt en dat haar prachtige vacht geborsteld wordt, en dat mannen haar wat lekkers geven. Ze loopt prima mee aan de riem en kan goed opschieten met de andere honden in de patio.  Dit is een lang en langzaam traject geweest en nu heeft Jana iemand nodig die haar als pleeghond wil hebben, liefst een vrouw, maar die haar vooral begrijpt, zonder dwang en forceren. Ze heeft iemand nodig die haar manier en tempo van het wennen aan mensen accepteert. In ruil geeft Jana liefde (ze vindt het heerlijk je gezicht of handen te likken), kijkt je aan met een blik van intense dankbaarheid en heeft zo'n zin in het leven dat het een plezier is om naar te kijken.

CANELA HEEFT JULLIE HULP NODIG

Canela kwam een paar maanden geleden naar de opvang en omdat ze binnen een hele korte tijd ontzettend vermagerde, weten we dat ze Filaria heeft.
We moeten haar hier met spoed mee helpen en deze ziekte behandelen maar de medicijnen die nodig zijn kosten ca 200 euro per behandeling per hond.
Help ons alsjeblieft haar te helpen en haar te kunnen geven wat ze nodig heeft om weer een gelukkige galga te worden
Je kunt doneren via de website:http://www.scoobymedina.org/nl/how_you_can_help.htm Dank je wel voor de hulp aan Canela
   

Een hele lange dag.

De wekker gaat af om 3 ur in de nacht, de start van wat een hele lange dag gaat worden. Eerst moet ik van Salamanca naar Medina del Campo om de truck op te halen waar we de honden mee naar de opvang brengen. De eerste hindernis komt al snel maar zal ons niet tegenhouden: de auto waarmee ik naar Medina ga heeft een kapotte versnellingsbak die het 27 voor Medina opgeeft, dus om 3.45 bellen we de wegenwacht en om 5.00 is het opgelost en kan ik de truck ophalen waarmee we de trip gaan maken naar Sevilla, Huelva, Badajoz en Caceres, voor we weer terugkomen in Medina, een rit van ca 1600 km. Om 8.15 is onze eerste stop Santiponce waar een moeder en dochter en twee meisjes ons 6 galgos overhandigen. Een met een gebroken schouder en een een baby van slechts een maand of 6 die ze gevonden hadden toen het heel klein was en het met de fles moesten voeden. Dit zijn verdrietige momenten van hoop als ze de eerste dieren van een lange lijst kunnen overhandigen. Om 11.00 is de tweede stop Sevilla waar we 12 galgos op zouden moeten halen maar 9 ervan kunnen niet overhandigd worden want de galguero is niet op de afgesproken plek. I kan nog steeds het gezicht zien van het meisje en haar tranen om het lot van deze 9. We kunnen er maar 3 meenemen maar we doen ons best om in contact te blijven om eventueel de 9 later op te halen, wat niet lukt.  12.40 komen we in Ingueros, Huelva aan waar een bekende op me wacht, 7 honden erbij en we gaan langs bij het asiel voor 10 podencos die we daar uit willen halen, maar na 30 minuten rijden komen we daar en wat een verrassing: de podencos zijn nergens te vinden. We doen ons best om er zoveel mogelijk mee te nemen en op dit punt in de reis zal ik even pauzeren om de vreselijke beelden te beschrijven die ik heb gezien sinds ik begon te werken voor de opvang.. overal waar ik kijk zie ik honden die vel over been zijn, ik zie schurft, angst, meer schurft, veel schurft, vijf grote honden die uit twee bakjes maat chihuahua moeten eten, meer skeletten en meer schurft. Mijn hemel, als ik dan denk hoe goed de honden in onze opvang het hebben (ik moet bijna huilen als ik dit schrijf). Ik zie een pitbull die alleen in naam een pitbull is want hij moet ongeveer 35 kg wegen en komt niet aan meer dan 7 kg met een vreselijke wond op z’n achterkant en ik vraag me af waar de dierenartsen van dit asiel zijn. Tegen het einde van de reis kreeg ik bericht dat de hond was overleden, zeker vanwege gebrek aan voedsel.  We gaan verder in zone 6 en daar komen we nog moeilijker gevallen tegen,  twee honden, vel over been waarvan een net moeder is geworden en de ander, een Bodeguero, die snel moeder zal worden. Ik heb geen idee hoe de pups kunnen lopen, ze hebben zo’n honger en van de Bodeguero kun je alleen zien dat ze zwanger is omdat ze zo’n prominente buik heeft vergeleken met haar magere lijfje.  Wat zal er van haar en haar pups worden?  Meer schurft en honger, wat is er aan de hand in deze plek? Ik moet sterk zijn want het meisje waar ik mee kwam kan niet stoppen met huilen, we hopen er zoveel mogelijk uit te krijgen maar alleen degene met chip mogen weg, heel slim want van de 200 honden daar is er maar 1 met chip die we pas meekrijgen als we de bijbehorende belasting betalen. Ik zeg op dat moment niets tegen degene die daar de verantwoording heeft om het voor het locale meisje niet moeilijker te maken want ze zouden het haar onmogelijk gaan maken om daar naar binnen te komen en om haar werk te doen, en dat is zoveel mogelijk honden van doding te redden (waarschijnlijk ook het lot van de 10 podencos). Degenen die mij kennen weten dat ik normaal niet terugschrik om mijn mening te geen maar in dit geval moet ik mijn tong in bedwang houden. Ik ga er weg met de hoop dat onze vriendin terug kan gaan voor de zwangere Bodeguero (toen ik dit schreef hoorde ik dat ze inmiddels geworpen heeft en haar jongen opgegeten heeft, ze moest toch iets eten uiteindelijk…)Om 16.45 komen we voor een snelle stop in Badajoz aan, schoon en goed georganiseerd door de jongens in deze buurt, 11 galgos waarvan een in slechte conditie. 18.00 komen we aan in Caceres waar 2 meisjes en 4 galgos op ons wachten. Ze waren verontrust want op de trip van 24 december konden we niet de 10 honden ophalen die ze in de dagen ervoor hadden verzameld, dus ze waren blij deze te kunnen overhandigen. Om 21.00 komen we bij de opvang aan en brengen de honden naar hun eigen patio. 18 uur later en ik ben tevreden met het werk dat we als groep hebben kunnen doen in elke stad waar ik ben geweest. Ik krijg een vieze smaak in mijn mond vanwege het lot van de 9 galgos die we niet op hebben kunnen halen en de vreselijke beelden van het asiel. Dank je wel Scooby om me onderdeel te laten zijn van de grote familie en te hopen dat de dieren een beter leven krijgen.

Hoober

VIDEO: https://www.youtube.com/watch?v=u_3TI_CKgVg&feature=youtu.be

Scooby winterwandeling, Zondag 21 februari

Zondag 21 februari is het weer zover! Scooby organiseert weer een heerlijke winterwandeling . Deze keer op een andere locatie, namelijk het Erkemederstrand in Zeewolde. De honden zijn welkom op het hele strand en het losloopgebied bedraagt ongeveer 3 km.

We verzamelen om 11:00 uur in Restaurant/paviljoen 'De Jutter' (Erkemederweg 79) en de wandeling begint om 11:30 uur. Na de wandeling zijn we welkom om nog gezellig wat te kletsen en eventueel te lunchen bij 'De Jutter'. Natuurlijk is de Scoobyshop ook weer aanwezig!

Parkeren is het  gemakkelijkst bij de Jutter parkeerplaats.  Deze is te bereiken via de hoofdingang van het Erkemederstrand en de bordjes P de jutter volgen. De parkeerkosten zijn € 2,00 per auto gepast te betalen bij de slagboom.

We hopen iedereen weer te zien tijdens deze gezellige winterwandeling!

Intelligente paarden

Onze dieren zijn hele intelligente wezens, in de nabijheid van waar zij staan, hebben we een land dat vol staat met alfalfa, we hebben dit soort gras speciaal voor de wintermaanden om het gedroogd aan hen te voeren. Dus verzamelen we het in de zomer en geven we het aan hen in de winter. Maar zij besloten dat het de moeite waard was om te proberen het direct groen van het land te verkrijgen, dus hebben ze ontdekt dat als ze met hun achterkant tegen een paal aan gingen staan en begonnen te duwen, de paal om viel en dat het hele hek in elkaar stortte. Zodoende konden ze makkelijk door het hek passeren en de alfalfa consumeren. Maar het probleem is, dat de alfalfa niet omheind is, dus als ze hier doorheen breken, zijn ze helemaal vrij en dit is niet de bedoeling, dus moesten we het hek diverse keren repareren en nu hebben we besloten om een elektrisch hek neer te zetten om onze paarden en schapen te beschermen. Alsjeblieft help ons om voor dit hek te betalen en misschien ook om de alfalfa te omheinen zodat we ze daar in alle rust en veiligheid kunnen laten eten. Kusjes, likjes en knuffels van ons allen. Fermin.