Een paar dagen geleden heeft een familie uit Medina Lita
gered, ze werd bijna overreden door een auto. Het arme dier was zeer angstig,
dwaalde over de straten, ging tussen de auto's door, compleet uitgeput. Als de
familie niet had ingegrepen, was ze niet bij ons aangekomen. Toen we het nieuws
over Lita vernamen, brachten we haar naar onze opvang en nadat we haar wat
water hadden gegeven (hetgeen ze niet wilde drinken omdat ze zo bang was), checkten
we of ze een microchip had en wisten, zoals gewoonlijk, dat ze er geen had.
Lita ziet er niet slecht uit, maar we kunnen slechts gissen of ze recentelijk
is achtergelaten of dat ze simpelweg verdwaald is geraakt. We worden het nooit
beu om maar te blijven herhalen hoe belangrijk het is om je huisdieren van een
microchip te voorzien. Als je van je hond houdt, moet je hem/haar laten
microchippen. De microchip wordt geprogrammeerd met het telefoonnummer van de
eigenaar en dan kun je binnen een paar uur je hond weer thuis hebben. Zonder de
microchip, kan het zijn dat je je hond niet veilig en wel terug krijgt. Oftewel
verdwaald of achtergelaten, het resultaat is dit: een dier dat voorbestemd is
om te sterven, doodsbang en teneergeslagen. Dieren hebben emoties en gevoel en
de psychologische voetafdruk van het in de steek gelaten worden is moeilijk om
kwijt te raken. Lita is nog niet geclaimd, dus we hebben zeker een
verantwoordelijk thuis voor haar nodig. Wil je jouw huis tot haar nieuwe thuis
maken?
7/19/2015
7/17/2015
A free weekend (Update in Dutch)
Zoals altijd waren we aan het bedenken wat we eens konden doen in het weekend, en we wisten het niet. Nou ja, uiteindelijk gingen we maar naar Murcia, om honden te redden. Dus, opstaan om half vier om om 4 uur te vertrekken, zoals gewoonlijk vertrokken we een half uur te laat. Waarom is het zo moeilijk om vroeg op te staan?
Maar in ieder geval, we waren onderweg. We reden 6 uur lang, met enige stops om te tanken, te plassen, te snacken en weer op weg. Rond het middaguur dachten we in de hel te zijn aangekomen vanwege de vreselijk hoge temperaturen maar eindelijk zagen we het bord Welkom in Balsapintada, in hartje Spanje. Een hele aardige familie had al samen met onze vrijwilligers de honden opgehaald en zaten op ons te wachten met moeder Greta en haar drie pups, een hoop andere pups, galgos en mixhondjes, en ongeveer tien stuks volwassen galgos, een paar van hen ontzettend timide. Tijd om het stel in te laden en terug naar Scooby, weg uit deze verhitte hel. En dat was het.. Hier zijn ze, wachtend op adoptie dus neem een kijkje bij hun profielen op de website, onder het hoofdje: honden beschikbaar voor adoptie. Dank je wel!
Jullie kennen de moederhond en de drie puppies al uit een eerder bericht maar hier kun je ze allemaal zien:
https://www.youtube.com/watch?v=ZxO-cnqI6Sw&feature=youtu.be
7/16/2015
Mijn kleine vriendinnetje
Toen ik 1,5 jaar geleden ophield met
werken besloot ik om bij Scooby een kleine podenco andaluz uit te kiezen om me
gezelschap te houden als ik weg moest. Tenslotte is met z'n twee gezelliger dan
alleen. Ik heb genoeg honden maar of ik doe ze er geen plezier mee omdat ze
angstig zijn of ze worden wagen ziek. Een klein handzaam hondje is makkelijk en
kan gezellig naast me zitten in de auto met een tuigje in de gordel.
Mijn oog viel op Olivia nu Olijfje
en heel vriendelijk en open hondje en na nog wat foto's te hebben bekeken heb
ik haar laten overkomen.
Ze is een kleine podenco andaluz en
weegt ongeveer 7 kg. en is helemaal geweldig. Ze vindt het heerlijk om mee te
gaan in de auto en zit dan zo ontzettend parmantig om zich heen te kijken met
de neus omhoog en met een blik in haar ogen van een zelfvoldaanheid dat ik er
gewoon om moet lachen. Ze trekt van iedereen de aandacht en is tegen iedereen
even vriendelijk. Ze is heel erg vriendelijk tegen kinderen en hele kleine
kindertjes is ze heel voorzichtig.
Als Fermin komt gaan we altijd even
naar het tuincentrum en Olijfje zit dan op haar kleedje in het karretje. Ook al
wordt ze helemaal tussen de plantjes gezet het maakt haar helemaal niet uit.
Iedereen vind haar keurig opgevoed en moet haar even aanhalen en iedereen
begroet ze vriendelijk. Als we naar de markt gaan krijgt ze bij een
aantal kraampjes wat lekkers en niemand kan haar weerstaan. Ze is echt mijn
kleine vriendinnetje.
Inmiddels heeft Olijfje een vriendje
ook hij is een kleine podenco andaluz die in Sevilla door iedereen werd
weggeschopt. Een heel aandoenlijk en lief hondje. Mickey en Olijfje zijn
echt dikke vriendjes en liggen meestal samen op de bank of spelen in de tuin.
Mickey is ook een heerlijk kereltje die heel genoeglijk uren als een baby in je
armen kan liggen.
Ik snap niet dat podenco's niet
populairder zijn en kan iedereen van harte zo'n kleine muis aanraden. Hier
lopen nog 2 podenco andaluz maar dan medium size en echt ik kan alleen maar
zeggen dat ze qua karakter net zo lief en rustig zijn als de galgo. Om eerlijk
te zeggen vind ik ze nog wat toleranter in de omgang met andere honden. Sommige
galgo's hier kunnen soms nog wel eens wat snibbig reageren maar de podenco's
niet die zijn alleen maar lief. Jammer dat ze zo onder gewaardeerd worden. Weet
je trouwens dat podenco's veel meer weerstand hebben tegen leishmania dan
andere honden?
Hier nog wat foto's en zeg nou zelf
zijn ze niet schattig.
Hellen
7/14/2015
HULP AAN TERESA EN HAAR DIEREN
Een paar dagen geleden ontving Fermin een dringend
telefoontje van Teresa, een vrouw van 78 die de voorzitter was geweest van de
Amigos de Animales vereniging in Valladolid.
Teresa is een belangrijk persoon geweest in de strijd voor dierenrechten
en de dierenopvang, en is dat nog steeds. Haar huidige situatie was niet echt
goed, ze woonde in een huurwoning zonder water of licht, in omstandigheden die
je anno 2015 onmogelijk zou verwachten. Daar woonde ze met een aantal honden,
katten, kanaries en andere dieren. Haar telefoontje was heel dringend en ze was
verontrust want ze moest haar huis uit en het enige waar ze aan dacht was wat
er met haar dieren zou gebeuren.
Natuurlijk kon Fermin, of Scooby niet de andere kant op
kijken en daarom bleef Scooby, die
organisatie die door andere verenigingen soms met achterdocht wordt bekeken, en
bekritiseerd door mensen vanuit de veilige positie van hun comfortabele stoel, niet aan de zijlijn staan en ondernam actie.
Wat? Ze namen wederom al deze dieren op
om hen een tweede kans te kunnen geven.
Dus op een ochtend zijn Pablo en Simonetta op weg gegaan
met de bus om Teresa’s dieren op te gaan halen.
Vrienden, de Scooby familie wordt steeds groter en
daardoor ook de kosten. We gaan daarom wederom
om jullie hulp vragen. Zorgen voor zoveel dieren, voor hun voeding, hygiene en
hun medische zorg komt op een gigantisch bedrag uit iedere dag. Daarom vragen
wij om jullie vrijgevendheid, met een klein beetje hulp van jullie kan Scooby
veel goede dingen doen en er voor zorgen dat wij door kunnen gaan met het
helpen en redden van dieren. Denk er niet over na en help ons, en als je er wel
over nadenkt zul je zien dat het ’t beste is wat je kunt doen!
DANK JE WEL
7/13/2015
Een nieuw hoofdstuk in het verhaal van de Bullas dieren.
En zoals in alle boeken, is dit verhaal
iets meer dan een jaar begonnen toen Fermin, de voorzitter van Scooby, een paar
dagen naar Mucia ging en Ger Canals tegenkwam, die hem om hulp vroeg m.b.t. een
zaak over dierenmishandeling die ze op dat moment aan het onderzoeken waren. De
verdachte was schuldig bevonden aan dierenmishandeling 2 jaar eerder, en het
was hem verboden om nog dieren te houden voor een periode van 3 jaar. Toen men
op de hoogte was van de hele situatie en alles had gezien, is Scooby opgetreden
als de aanklager en werden ze tijdelijk toegewezen als de legitieme eigenaar
van de dieren op laste van de rechter. Een totaal van 7 veulens (de meeste van
hen zwanger), ongeveer 60 galgo’s en podenco’s, 20 fretten, 20 schapen en
geiten. Allen van hen in een betreurenswaardige conditie met serieuze
ondervoedings problemen, omdat ze alleen de restjes kregen van patat van een
nabijgelegen fabriek.
Aangezien het al een gewoonte is
geworden, zijn een aantal medewerkers van Scooby begonnen aan de reis om de
dieren op te halen, en waren ze in staat om eerst de paarden, de fretten en de
honden over te brengen. De rest van de dieren waren in afwachting van de
benodigde papieren om vervoerd te mogen worden.
Eén voor één, beetje bij beetje,
begonnen de dieren die arriveerden bij Scooby te herstellen en op te knappen en
kwamen ze aan in gewicht. Echter konden we ook zien dat de staat waarin ze
verkeerden nog erger was dan we dachten, ze waren extreem mager, met
darmproblemen, ziekten en zelfs letsel. Om over hun hygiene nog maar te zwijgen.
Dit is waar het eerste hoofdstuk eindigt
(maar wordt vervolgd....).
Abonneren op:
Posts (Atom)















