De stille wereld van Pipa.

Pipa is zwervend langs de kant van de weg gevonden. Een echtpaar heeft haar in april gevonden en naar Scooby gebracht. Het was gelijk duidelijk dat er iets mis was met haar. Pipa is doof. Enkele maanden later kreeg ze epileptische aanvallen (niet vaak of ernstig maar toch...). Het leven voor haar in het asiel is erg moeilijk voor haar.  Ze leeft samen met een hele rustige groep, de oudjes. Maar als er een nieuwe hond in de groep komt is dit heel verwarrend voor haar. Soms wordt ze boos en soms heel verdrietig omdat ze niet begrijpt wat er gebeurd. Ze is heel erg aanhankelijk naar mensen en zoekt je echt op voor een beetje aandacht ze voelt zich dan veilig. Ze vind het ook fijn om een hondenvriend te hebben waar ze zich aan kan optrekken en die ze kan volgen als ze de weg kwijt is of om gewoon mee te spelen.

 

Pipa heeft de rest van haar leven medicatie nodig. Maar dit zijn geen dure medicijnen. Een doos Fenobarbital (50 tabletten kosten nog geen 9 euro). Ze heeft een normaal gestructureerd leven nodig. Haar epileptische aanvallen worden gereduceerd in een rustige omgeving. En ze heeft een rustige stabile hond naast zich nodig die haar kan leiden i.v.m. haar doofheid.

Pipa is een geweldige hond, heel erg aanhankelijk en zo ontzettend lief. Maar ook ze kan ook impulsief zijn omdat ze nog zo jong is(geboren in januari 2013), maar altijd rustig en echt heel heel erg loyaal.  Ze is echt een hele speciale hond en ze heeft een hele speciale familie nodig die kan geven wat ze nodig heeft. Bent u dat misschien?

http://youtu.be/SONvjknQ2WY

http://youtu.be/GcMD2mDy-Bo

Tigre en Trostky vragen om een eigen mandje.

Vandaag willen we aandacht vragen voor Tigre, die in december 2012 is binnen gekomen en Trosky die vanaf februari 2013 bij scooby zit. Beide wachten al meer dan een jaar bij Scooby en zitten in onze 'Special paddock' die we liefkozend ons trauma clubje noemen. Dit is een groep galgo's met specifieke angsten en trauma's.

Onze 2 jongens zijn degene die het langste in de groep zitten en ondertussen ook de meeste vooruitgang laten zien en hun angst voor mensen verliezen. Opgewekt worden  de vrijwilligers door hen verwelkomd die hun verzorgen en ook degene die ze regelmatig bezoeken. Met het zelfde enthousiasme komen ze als we ze lekkertjes brengen. We vinden nu dat onze jongens klaar zijn om te ervaren wat het is om een eigen familie te hebben. En natuurlijk moeten ze nog leren om hun angst voor vreemden te overwinnen. Maar als jullie eens de video's bekijken en die van nu vergelijken met die van 6 maanden geleden dan begrijpen jullie waarom wij denken dat ze klaar zijn om Scooby te verlaten en om aan een nieuw leven te beginnen. Dus, gezinnen met ervaring, we hebben jullie hulp nodig om deze twee geweldige, aanhankelijke en prachtige jongens, Trotsky en Tigre, te helpen om de laatste stap te maken naar een normaal en gelukkig leven!!

Tigre en Trosky vandaag:

http://www.youtube.com/watch?v=VI_YpQVkhTA&feature=youtu.be

Tigre en Trosky aan de riem:

http://www.youtube.com/watch?v=2ydIwtElj6s&feature=youtu.be

Tigre vorige zomer:

http://www.youtube.com/watch?v=efZBBGwKwoo&feature=youtu.be

Trosty vorige zomer:

http://www.youtube.com/watch?v=2x8BP0r_c0Y&feature=youtu.be

Kort nieuws

Ik weet het niet hoor maar het lijkt erop dat alles met een verrassing bij Scooby binnen komt. We hebben een geit opgehaald in Benavente en die gaf ons een kadootje, Zipi en Zape, 2 kleine geitjes dus. Later moesten we naar Salamanca omdat ze ons hadden verteld dat er een schaap langs de snelweg liep maar het was er niet één maar vier. Helaas was het eerste schaap aangereden en kon zich niet meer bewegen. Ze bleek haar wervelkolom gebroken te hebben. Helaas wisten we dat niet waardoor ze onnodig heeft geleden omdat we niet gelijk wisten wat er aan de hand was. We konden jammer genoeg dit probleem niet oplossen en moesten haar in laten slapen. Van de andere drie bleek er een zwanger te zijn en werden we dus weer verrast. Nu hebben we twee kleine geitjes en een lammetje erbij.

Normaal gesproken vertel ik niet over mij privé leven maar nu ga ik jullie toch doen. Mijn vader was een boer en we hadden thuis o.a. schapen en geiten dus ik was gewend om regelmatig kleine lammetjes en geitjes te zien. Maar ik kijk er nu toch heel anders tegen aan dan toen. Ik begrijp nu dat ik als klein kind mezelf moest beschermen om me niet aan de dieren te hechten omdat ze na verloop van tijd naar het slachthuis zouden gaan. Ik moest mijn gevoelens beschermen. Dus hield me altijd afzijdig. Maar met deze dieren is het anders omdat ik weet dat ze een lang leven zullen krijgen hier en kan ik het me veroorloven om van ze te houden.  En dat maakt dat je toch anders naar de dieren kijkt.

Een jong paard kwam ook hier met een verrassing en krijgt binnen kort een veulen. Het kan ieder moment gebeuren.

De dierenkliniek verloopt volgens schema, bijna alle muren staan er en het dak zit erop. We hebben gelijk van de gelegenheid gebruik gemaakt om onze opslagruimte aan te pakken die ernaast staat. Er komt een wachtruimte voor onze klanten.  Maar ook een kleine opslagruimte en boiler kamer. Je zult zien dat het fantastisch wordt.

Beetje bij beetje passen we het land aan van mijn familie voor de paarden en andere grazende dieren, die zoals jullie kunnen zien,  beetje bij beetje binnenkomen en ons opvangcentrum in een echt toevluchtsoord veranderd.