Een ezelin met geluk.

Je hebt het al vaak gehoord in andere verhalen, het gewoonlijke telefoontje over een dier in nood, en daar gaan we weer, dat is wel een van de dingen die ik goed vind van Scooby; daar waar een dier in nood is, daar gaan we heen, zonder ons druk te maken over de afstand of de kosten.

Toen we haar gingen halen zei de eigenaar domweg dat hij wachtte tot ze vanzelf van honger of dorst zou sterven, vanwege de crisis waren de subsidies gestopt en was het niet langer rendabel om ezels te fokken dus ik vrees  dat we er in de toekomst meer zullen moeten ophalen.  En het erge was dat de kl****ak van een eigenaar haar ook nog eens vlak bij het voedsel had vastgeboden maar hij zorgde er wel voor dat het  touw net te kort was om bij het eten te kunnen.

Het goede is dat de dierenarts haar al heeft onderzocht en dat ze zover je dat zo kunt zeggen gezond is,  en ze alleen voedsel nodig heeft en iemand die haar wonden verzorgt, en trek heeft ze zeker  dus we denken en hopen dat het snel goed met haar komt.  Een triest gebalk met al mijn liefde voor dit arme ding die zo heeft geleden door bepaalde mensen. Fermin

 

En we gingen naar Merida

En daar vonden we het volgende.. 15 galgos die we opgevangen hebben en we hadden met Ana afgesproken dat ze ons zou bellen iedere keer als ze er een vond, en dat had ze gedaan dus we gingen erheen en we brachten ze allemaal me, zonder te kijken of ze wit of zwart waren, mannetjes of vrouwtjes, ik ben bang dat sommige schurft hebben  en Leishmania en dat gaat ons weer een hoop geld kosten, maar vooral een hoop liefde en tijd om te zorgen dat ze er bovenop komen. Vooral liefde voor de dieren maar dat hebben we genoeg dus je zult zien dat ze snel klaar zijn en aan je deur komen vragen of je een plekje hebt voor ze op je bank.

Dit was een snelle start voor Simonetta en Cobie die ze zijn op gaan halen toen alles eenmaal geregeld was en ik moet toegeven dat vrouwen in dit geval zorgzamer zijn dan mannen, ze hadden dekens en jassen meegenomen voor de dieren omdat het ijzer momenteel erg hard en koud is, en ze hebben een aantal jassen  achtergelaten voor het geval er nog een gevonden zou worden. Dit zijn de eerste foto’s en morgen zal ik er wat meer maken om te plaatsen,  met kleine blafjes van hoop want ik weet zeker dat ze snel zullen herstellen, zo te zien zijn ze redelijk gezond, ze hebben alleen honger gehad. Fermin

Slide-Show:

http://www.youtube.com/watch?v=9WiD7DfD2MI&feature=youtu.be

Een eerbetoon aan onze adoptanten.

Ha, ik heb een probleem met een stukje dat ik eerder heb geschreven waarin ik aangaf dat de vrijwilligers op de tweede plaats stonden qua importantie bij Scooby. En dat zou betekenen dat jullie, de adoptanten op de derde plaats komen, maar nu, als ik er over nadenk vraag ik me af of jullie niet tweede zouden moeten zijn. Ach, het maakt eigenlijk niet zoveel uit, jullie zijn allemaal erg belangrijk en essentieel op jullie eigen manier en bovendien hangt alles aan elkaar en de een kan niet bestaan zonder de ander.

In dit geval wil ik extra benadrukken het belang van de adoptanten van onze dieren met problemen, en dit naar aanleiding van mijn bezoek aan de USA afgelopen zomer, waar ik Spiderman weer zag en zijn bazin. Voor het geval je het was vergeten, Spiderman was een hond die hondenziekte had die al in de neurologische fase was en zijn mobiliteit was zichtbaar aangetast, hetzelfde wat gebeurd was met Frickles en een van de honden van Cobie, en ik vind het zeer bijzonder dat ondanks dat men weet dat er niets aan te doen is, dat iemand ze dan toch adopteert, voor mij is een adoptie al heel belangrijk en adoptie van een dier met een handicap is een ongelooflijke daad van liefde voor het dier. Ik had een aangenaam gesprek met de bazin van Spiderman en ze vertelde me dat het een simpele kwestie van geduld was; hij is wat langzamer dan de rest en heeft een probleempje met zijn coördinatie maar voor de rest ging het perfect en dit veroorzaakte aan beide kant enorme blijdschap, net zo enorm als de blijdschap die jullie als adoptant aan ons geven. Dank je wel!

Kusjes, omhelzingen, beetjes en superliefdevolle likjes.. Fermin

 

Een hommage aan een van onze spaanse vrijwilligers.

Zeker weten was, in al mijn jaren die ik bij Scooby betrokken ben, een van mijn voornaamste zorgen het hebben van een betaalde werkkracht die zich bijvoorbeeld kon bezighouden met poetsen, de dieren voeren, onafhankelijk van hoeveel vrijwilligers er op enig moment aanwezig zijn en er tijd voor hadden. De waarheid is dat er ook andere klussen zijn die door vrijwilligers kunnen worden gedaan, en die ze ook heel goed doen, sommige zorg die we nu de dieren kunnen bieden zou onmogelijk zijn zonder de inzet en aanwezigheid van vrijwilligers, net als veel public relations taken, schoolbezoeken, coordinatietaken die niet kunnen worden gedaan zonder vrijwilligers, die weten dat hun hulp hard nodig is maar zich vaak ondergewaardeerd voelen, maar niets is minder waar want in werkelijkheid appreciëren we die mensen ontzettend, wat ze ook nodig hebben en graag willen, deze mensen, die het weefsel vormen dat Scooby vorm geeft, voornamelijk voor onze dieren.

Tegelijk moet het allemaal gezegd worden, ik zou graag een gezicht geven bij onze dankbaarheid namelijk van een bijzondere vrijwilliger, wiens naam Ana Merino is, ze is altijd stilletjes aanwezig, brengt haar tijd liever in het gezelschap van dieren door, haar belangrijkste doel zijn alle dieren en die zijn haar daar dankbaar voor, ze gaat elke dag weer vol enthousiasme bij Scooby aan het werk, om de honden van de patio en de oudjes te observeren, elke dag, en de honden verwachten haar al een half uur voordat ze aankomt, als iemand van ons langs komt kijken ze niet op of om maar zodra ze Ana’s auto zien aankomen zijn ze buiten zichzelf van blijdschap, ongetwijfeld zien ze haar als hun baasje en hun vriendin, nou elke morgen nemen ze hun plek in, een half uur voordat Ana aankomt en de volgende dag staan ze weer op hun plek haar op te wachten, voor mij is het zo fantastisch om te zien hoe ze haar zien als een vertrouwde metgezel, vooral de oudjes. De oudjes zijn alles voor Ana en zij is alles voor hen.

Dank je Ana dat je voor hen zorgt en word er alsjeblieft nooit moe van voor hen te zorgen, want ze hebben je nodig.

Fermín.

Discount on the calendars...

...because of a mistake.
Yes, we are very sorry, but the January dates are wrong despite of multiple checking before printing.
A classical case of human failure for which we ask your apologize. The new price from now on is 15,-Euro instead of 17,90 and to those who already ordered and paid the full prize, an even bigger apologize. But please bear in mind that all the Scooby background work is accomplished by voluntarily working people who really try their best what in this case led to a wonderful picture of the sunset at the Scooby lake you can enjoy for a full month, well, okay, without putting your appointments in;-)
And also be sure that each and every cent of profit goes directly to the Scooby animals, so even if you paid the full prize, you just supported the animals, nothing else!
Again, sorry for that but we hope that won´t keep you off from buying the wonderful calendars!
Thank you for your understanding,
The Scooby team

Dag van de adoptant

 Voor het vierde jaar op rij vierde Scooby de dag van de adoptant, een dag van samenzijn met het doel onze honden weer te kunnen zien en hun nieuwe families, en om te kunnen genieten van een paar uur samen.

Wij willen hierbij publiekelijk al onze adoptanten bedanken die deze dag met ons hebben willen delen, een leuke maar ook een emotionele dag.

Vanaf een uur of 12 begonnen onze geliefde adoptanten  binnen te druppelen, en zij kwamen eerst langs een rij met een speciale photocall, waarvan wij hier wat voorbeelden laten zien.

Nadat de president erbij was gekomen en de verplichte foto’s met de autoriteiten gemaakt waren, gaf Fermin het startsein voor de wandeling door de straten van Medina, een rustige wandeling die de aandacht trok van iedereen die op straat liep, en met als hoogtepunt de aankomst op de Plaza Mayor waar we stopten  en waar een aantal kinderen die daar aan het spelen waren dichterbij kwamen om met onze honden te spelen.

Aan het einde van de wandeling kwamen we terug op de Explanada del Cuartel Marques de la Ensenada in Medina del Campo, waar de aktiviteiten werden voortgezet. Terwijl we zaten te wachten op de paella namen we een soepje, en zaten lekker in de zon, genietend van het spel van onze honden.

Eindelijk kwam de paella die echt heerlijk was, en waar we ook goed van geproefd hebben, er waren er zelfs die voor een tweede keer opschepten. De maaltijd werd afgesloten met taart en koffie, na een kleine pauze waarin de tafels de zon weer opzochten.

Daarna begon Alicia met de loterij met 10 prijzen, een erg onderhoudend moment en grappig want behalve deze verrassingen konden we hier ook zien wat voor geweldige mensen onze adoptanten zijn, want er waren mensen die twee prijzen kregen en die weer verdeelden onder de anderen. Dank jullie wel voor dit gebaar en dit voorbeeldig gedrag dat jullie ons steeds weer laten zien.

Na de loterij was het moment daar om ervaringen uit te wisselen, genietend van de laatste zonnestralen waren we in een kring gaan zitten en onze gespreksleidster Alicia bleef dat met de adoptanten die er nog waren omdat er gedurende de dag al mensen hadden moeten gaan vanwege afspraken elders.

Op deze manier kregen we de verhalen te horen over Toby, Belinda, Kissy, Totcom, Onak, Rosa, Bande, Tim, Fiona, Pepe en nog veel meer. Heel veel dank aan al onze adoptanten om ons deelgenoot te maken van hun verhalen, hun dagelijkse leven en hun gedachten en gevoelens. En vooral voor het adopteren van onze prachtige dieren, dat ze een tweede kans hebben gekregen en vooral voor het feit dat ze weer gelukkig zijn en onderdeel uitmaken van jullie familie. Dank je wel, dank je wel...duizend keer dank.

Slide show: 

 http://www.youtube.com/watch?v=S0F4CTL9-eI&feature=youtu.be