Scooby Wandeldag

Afgelopen zondag was het eindelijk zo ver! Het nederlandse Scooby Team nodigde uit voor de vernieuwde „Wandeldag“. Veel voormalige protegeetjes reisden daarvoor met hun tweebenige begeleiders en hun nieuwe broertjes en zusjes vanuit heel Nederland naar de plek van de wandeling. Ze lieten zich niet tegenhouden door het regen- en stormachtige weer en dus liep het restaurant van Hilversum Airport langzaam vol met mensen en honden. Hier troffen we elkaar vóór de wandeling, om nog een hapje voor onderweg tot ons te nehmen en de opgebouwde Scooby shop te bezoeken. Om 12 uur stapten we gewapend met paraplu’s en lange jassen de deur uit voor de wandeling. Maar zoals het leven graag truukjes uithaalt, hield op slag de regen op en brak de zon door. Zo kwam het dan dat de omliggende heide in Hilversum werd overspoeld door vele twee- en vierbeners onder een stralend blauwe hemel. Van kleine mixhond tot reusachtige mastin, alle hondengrootten waren vertegenwoordigd. Ze dolden door de hoge grassen, genoten van het gezelschap van hun vrienden en hadden zichtbaar heel veel lol. De galgo’s maakten dankbaar gebruik van de weidse vlakte en renden naar hartelus in het rond. Het was eenvoudigweg geweldig om al die gelukkige honden en trotse hondenbezitters te zien. Na ongeveer twee uur troffen we elkaar weer in het restaurant en nuttigden een gezamenlijke middagmaaltijd. De harige neuzen, die inmiddels helemaal bekaf waren, hielden daarbij een klein middagslaapje. Ze droomden daarbij vast van hun volgende Scoobywandeling.

We bedanken alle bezoekers voor hun komst en hun donaties. We hopen, dat ze net zo genoten hebben als wij, en dat we ze op de volgende wandeling weer mogen verwelkomen. 

Het waarom van de dingen III

Het is nu meer dan 25 jaar geleden dat ik de eerste foto’s nam van opgehangen Galgos. Sinds toen hebben we veel bereikt: het aantal geboren Galgos is sterk afgenomen en door het geven van informatie hebben we voor elkaar gekregen dat aan het eind van het jachtseizoen een groot gedeelte naar ons wordt gebracht, waarbij een gedeelte van de jagers ons daar zelfs financieel in steunt.

Het is duidelijk dat geen Galgo wordt geweigerd om financiele redenen maar we proberen wel een ander beleid te voeren. Ik moet eerlijk zijn, in het begin kon ik me er niet helemaal in vinden maar na een aantal discussies met de andere leden van de board kwamen we tot de conclusie dat het het waard is om te proberen. We hebben de residencia geopend voor de Galgueros, zodat ze de honden aan het eind van het jachtseizoen kunnen brengen. Cobie zorgt dan voor ze voor een redelijk bedrag en ze worden naar ons toegebracht, we hoeven geen grote afstand af te leggen om ze ergens te halen. Ik moet toegeven dat in het begin – en ook nu nog soms- ik een naar gevoel krijg van deze samenwerking, maar aan de andere kant hebben we op deze manier meer invloed op het leven van de Galgos. We vragen ook van de Galgueros dat ze ze goed behandelen tijdens het jachtseizoen, net als dat wij doen, en ze aan het eind van hun werkende leven een fijne ‘pensioenplek’ te geven, en dat weten we zeker als ze bij ons terechtkomen. 

Dit allemaal te doen zonder enige kosten in rekening te brengen bij de Galgueros lijkt me enigzins raar, maar recentelijk zijn er mensen in de wereld van dierenwelzijn die zeggen dat we crimineel geld zouden aannemen en hiermee zouden bijdragen aan het in stand houden van de geweldsketen. Maar zelfs ik, met mijn hart voor de Galgos, zie in dat je soms je strategie moet aanpassen om vandaag de dag resultaat te bereiken.

Momenteel begint Cobie wel met het weigeren van sommige Galgos in de residencia omdat ze geen respect hebben voor de wet en honden ongevaccineerd en ongechipt brengen. Daar kunnen we niet aan beginnen, want we willen ons niet mengen in illegale praktijken. Dus dat is het verhaal, het verhaal van verschillende kanten, zodat je kan zien wat werkt en wat niet. Ik denk dat ik ook weet wat werkt en daarom doen we het op deze manier bij Scooby.

Kusjes, knuffels, bijtjes en liefhebbende likjes, Fermin

Dit is niet dringend.

Het is gewoon een kwestie van nu of nooit, we moeten Silke’s pups nu helpen anders is het te laat, deze pups zijn volop in hun inprentingsfase, we moeten ze leren hoe aan de leiband te lopen en hoe zich als echte huishond te gedragen, want als we dit voor ons uit schuiven zal het waarschijnlijk te laat zijn. Op dit moment zijn ze schattig maar ze beginnen elkaar te bijten, we hebben ze nu uit elkaar gehaald en afgaand op onze ervaring met eerdere nesten moeten we nu beginnen met hun opvoeding en met het vinden van een thuis, we vragen u, vraagt allen van buren tot vrienden, of een asiel in jullie buurt, belangrijk is dat ze hen een thuis kunnen gaan geven. De arme zielen zullen u dankbaar zijn, zowel mams als de pups, ze zijn op straat geboren en ik weet zeker dat we hen niet tot het einde van hun leven in een asiel laten zitten, toch? Kusjes, knuffels, hapjes en lieve lebbers. Fermín

Ingrijpen in Gomecello

De gemeenteraad van Salamanca vroeg ons in te grijpen in de gemeente Gomecello om een aantal dieren op te halen die in handen waren van een dakloze, er was een rapport van de sociale dienst van Bejar waaruit bleek dat de omstandigheden waarin deze man en zijn honden leefden vreselijk slecht en ongezond waren, en dat was inderdaad zo, dus we zijn er geweest en jullie kunnen zelf oordelen in welke omstandigheden de dieren leefden, en ook hun baas. De man blijft in de zorg van de sociale dienst, maar de 7 honden, 5 reuen en 2 teefjes zijn in onze handen, en het is aan ons om voor hen een thuis te vinden. Weet je wat ik bedoel te zeggen?

Kusjes, omhelzingen, beetjes en liefdevolle likjes, Fermin

Aktion in Gomecello