Het einde van de zomer kwam er aan..

Deze update is behoorlijk vertraagd in de publicatie, het had eind september al geplaatst moeten worden maar deze was vergeten.. sorry.. ;-)

En we gingen opnieuw naar Europa om katten en honden te brengen, om precies te zijn de eerste drie weekenden in september, drie reizen waarvan twee door Cristina en mij zijn gemaakt en de laatste naar Italië en Slovenië door Cristina en Simonetta, en in totaal ongeveer 100 honden hebben hun definitieve thuis gevonden. Met deze update wil ik simpelweg al die organisaties bedanken die dit mogelijk gemaakt hebben en met het risico dat ik iemand vergeet, is dit mogelijk gemaakt met name door GINN, SOS Levriers, Scooby Duitsland, Scooby Lowlands,  Dierenopvang Koningen, Scooby Italië, SSW Slovenië; dank jullie wel, zonder jullie werk zou het werk van ons geen zin hebben en nou wil het geval dat na de reis ik  om 9 uur ’s ochtends op maandag al weer aan het werk was op mijn school, op de eerste reis hebben we op de terugweg de wagen geladen bij het huis van onze vrienden van Galgos Ardenne Bleue en hij zat tot de nok vol met voedsel, dank jullie wel, en op de tweede reis zat de wagen vol met voedsel dat onze vriend Joost gekregen had van een Engels bedrijf, hij vervoerde voedsel voor hen en vroeg hen om een extra pallet voor ons, en die kreeg hij. Op de derde reis kwam de wagen ook terug helemaal vol met voedsel, dekens en andere donaties voor onze dieren, opnieuw dank aan allen die ervoor gezorgd hebben dat ze wagen vol was op de terugreizen. Ik zeg dit omdat het getuigt van een goede opvoeding om dankbaarheid te tonen en zodat iedereen beseft dat we voor de volle 100% gebruik maken van deze reizen. Op deze reis hebben we ook eten achtergelaten in het huis van Lucy dat we niet hebben kunnen meenemen en dat zeg ik ook vanwege een dom commentaar op een Frans forum waarin werd geïnsinueerd dat we geen eten waren gaan ophalen omdat we er geen zin in hadden. Geliefde vrienden, als wij iets niet kunnen ophalen is het omdat we de wagen tot de nok gevuld hadden en er niets meer bij kon, dat is de enige reden. Dus Franse vrienden, voor je iemand vals beschuldigd, probeer eerst even uit te vinden hoe het zit, want er zijn veel mensen die een hoop stommiteiten zeggen omdat ze het niet weten of omdat ze willen kwaadspreken, of allebei.  Kusjes, omhelzingen, beetjes en liefdevolle likjes. Fermin

Podencos

Tot voor kort zei ik dat we bijna nooit Podencos hadden in Scooby, en dat was ook het geval. Echter, momenteel zijn de zaken dramatisch aan het veranderen en is er een forse toename van Portugese Podencos. Zowel kort als langharigen, Andalusische Podencos en kruisingen met Greyhounds. Het probleem is dat ze niet populair zijn onder adoptie en daarom probeer ik het nu op deze manier. Het werkende leven van een Podenco is hetzelfde of misschien nog wel ernstiger dan dat van een Greyhound. Ze zijn echter - en dat is mijn mening die je niet hoeft te delen – fysiek iets minder aantrekkelijk dan Greyhounds. Zij verdienen echter ook een mooi en veilig thuis! Nu is dus de tijd om ze te promoten en ervoor te zorgen dat ze worden geadopteerd, want het aantal Podencos in het asiel is momenteel hoger dan ooit. Help alsjeblieft mee!

Kusjes, knuffels, bijtjes en liefhebbende Podenco likjes, Fermin

Scooby Wandeldag

Afgelopen zondag was het eindelijk zo ver! Het nederlandse Scooby Team nodigde uit voor de vernieuwde „Wandeldag“. Veel voormalige protegeetjes reisden daarvoor met hun tweebenige begeleiders en hun nieuwe broertjes en zusjes vanuit heel Nederland naar de plek van de wandeling. Ze lieten zich niet tegenhouden door het regen- en stormachtige weer en dus liep het restaurant van Hilversum Airport langzaam vol met mensen en honden. Hier troffen we elkaar vóór de wandeling, om nog een hapje voor onderweg tot ons te nehmen en de opgebouwde Scooby shop te bezoeken. Om 12 uur stapten we gewapend met paraplu’s en lange jassen de deur uit voor de wandeling. Maar zoals het leven graag truukjes uithaalt, hield op slag de regen op en brak de zon door. Zo kwam het dan dat de omliggende heide in Hilversum werd overspoeld door vele twee- en vierbeners onder een stralend blauwe hemel. Van kleine mixhond tot reusachtige mastin, alle hondengrootten waren vertegenwoordigd. Ze dolden door de hoge grassen, genoten van het gezelschap van hun vrienden en hadden zichtbaar heel veel lol. De galgo’s maakten dankbaar gebruik van de weidse vlakte en renden naar hartelus in het rond. Het was eenvoudigweg geweldig om al die gelukkige honden en trotse hondenbezitters te zien. Na ongeveer twee uur troffen we elkaar weer in het restaurant en nuttigden een gezamenlijke middagmaaltijd. De harige neuzen, die inmiddels helemaal bekaf waren, hielden daarbij een klein middagslaapje. Ze droomden daarbij vast van hun volgende Scoobywandeling.

We bedanken alle bezoekers voor hun komst en hun donaties. We hopen, dat ze net zo genoten hebben als wij, en dat we ze op de volgende wandeling weer mogen verwelkomen. 

Het waarom van de dingen III

Het is nu meer dan 25 jaar geleden dat ik de eerste foto’s nam van opgehangen Galgos. Sinds toen hebben we veel bereikt: het aantal geboren Galgos is sterk afgenomen en door het geven van informatie hebben we voor elkaar gekregen dat aan het eind van het jachtseizoen een groot gedeelte naar ons wordt gebracht, waarbij een gedeelte van de jagers ons daar zelfs financieel in steunt.

Het is duidelijk dat geen Galgo wordt geweigerd om financiele redenen maar we proberen wel een ander beleid te voeren. Ik moet eerlijk zijn, in het begin kon ik me er niet helemaal in vinden maar na een aantal discussies met de andere leden van de board kwamen we tot de conclusie dat het het waard is om te proberen. We hebben de residencia geopend voor de Galgueros, zodat ze de honden aan het eind van het jachtseizoen kunnen brengen. Cobie zorgt dan voor ze voor een redelijk bedrag en ze worden naar ons toegebracht, we hoeven geen grote afstand af te leggen om ze ergens te halen. Ik moet toegeven dat in het begin – en ook nu nog soms- ik een naar gevoel krijg van deze samenwerking, maar aan de andere kant hebben we op deze manier meer invloed op het leven van de Galgos. We vragen ook van de Galgueros dat ze ze goed behandelen tijdens het jachtseizoen, net als dat wij doen, en ze aan het eind van hun werkende leven een fijne ‘pensioenplek’ te geven, en dat weten we zeker als ze bij ons terechtkomen. 

Dit allemaal te doen zonder enige kosten in rekening te brengen bij de Galgueros lijkt me enigzins raar, maar recentelijk zijn er mensen in de wereld van dierenwelzijn die zeggen dat we crimineel geld zouden aannemen en hiermee zouden bijdragen aan het in stand houden van de geweldsketen. Maar zelfs ik, met mijn hart voor de Galgos, zie in dat je soms je strategie moet aanpassen om vandaag de dag resultaat te bereiken.

Momenteel begint Cobie wel met het weigeren van sommige Galgos in de residencia omdat ze geen respect hebben voor de wet en honden ongevaccineerd en ongechipt brengen. Daar kunnen we niet aan beginnen, want we willen ons niet mengen in illegale praktijken. Dus dat is het verhaal, het verhaal van verschillende kanten, zodat je kan zien wat werkt en wat niet. Ik denk dat ik ook weet wat werkt en daarom doen we het op deze manier bij Scooby.

Kusjes, knuffels, bijtjes en liefhebbende likjes, Fermin