Rennen voor Scooby

“Nog twee minuten tot de start!” zegt een stem door de speakers en het tromgeroffel begint. Ik was al nerveus, maar zorgt dat de adrenaline nog sneller door mijn lijf gaat stromen! Een wave gaat door de mensen, van de start tot aan het einde van de straat en terug. Mijn broer en ik staan ongeveer halverwege de mensenmassa voor de start. Ik ben er helemaal klaar voor; mijn Scooby-shirt aan, een oude trainingsbroek en mijn (zo zei een vriend later) ‘retro’ hardloopschoenen die stammen uit mijn gym-tijd op de middelbare school. “Dus op welk tijdsschema gaan we lopen?” vraagt mijn broer. “Haha! Ik wil gewoon het einde halen van deze vijf kilometer loop, zonder halverwege dood te gaan!”  Ik ben pas sinds twee weken (vanuit het bijna niks) aan het trainen voor deze loop en dat viel me zwaar, dus ik wil enkel de finish halen. Voor mijzelf maar vooral voor Scooby! Velen hebben mij per kilometer gesponsord dus ik moet finishen! “Oke” antwoordt mijn broer zonder te luisteren, “we mikken op de 6 minuten per kilometer”.

PANG! de loop begint! De voorste mensen beginnen te rennen en de menigte komt langzaam in beweging. Na ongeveer een minuut ga ik ook door de start en mijn broer/coach begint mij al te coachen: “kom op!!!”  “Je kunt het!!”. De eerste twee kilometer is het druk met veel mensen die in verschillende tempo’s lopen, dus is het moeilijk om met een prettige snelheid te rennen, ik concentreer me maar op mijn ademhaling en probeer geen kinderen of oude mannen omver te lopen. Als we halverwege zijn zegt mijn coach mij dat ik het tempo iets moet gaan opvoeren, maar ik ben bang dat ik het dan niet zou halen tot de finish. Maar rond de 3,5 km. denk ik, ach waarom niet? Dus ik versnel iets. Bij de 4 km. weer iets en bij 4,3 ga ik nog ietsje sneller. En op het moment dat ik de finish in zicht krijg (nog ongeveer 300 meter te gaan) begin ik te vliegen! Ik ren zo hard als ik kan en ik haal gewoon de finish!!! En dat nog wel in 31.03 minuten! Niet slecht voor een eerste keer. En ik ben niet doodgegaan. Ik dacht het wel even vlak na de finish, maar ach, ik heb het gehaald!

En dat betekent: bijna 250,- euro opgehaald voor Scooby!! Hoe gaaf is dat! Zo kan ik Amelia nog een jaartje virtueel adopteren. Dank jullie wel, iedereen die mij gesponsord en aangemoedigd heeft!

En dikke zoen van Amelia en mijzelf.

Claire

Nou, nou nou…

Het is al weer even geleden dat ik jullie voor het laatst een verhaal vertelde, maar de waarheid is dat, behalve het vrijnemen van de Paasweek, ik vreselijk druk ben geweest met andere dingen. In elk geval, ik ga nu verder en ik moet echt focussen. Ik wilde jullie vertellen dat we 200 kippen hebben gered uit een kippenhok. Het soort kippen dat wordt mishandeld om hun eieren. Het soort kippen dat hun hele leven in een kooi zit en als ze niet meer winstgevend zijn, dan worden ze naar een slachthuis gebracht en dit is hun laatste en enige kans dat ze ooit het zonlicht zien.

Om je de waarheid te vertellen, is dit één van de reddingen waar ik het meest trots op ben. Omdat ik hiervoor nooit heb begrepen waarom het redden van kippen zo belangrijk is. Het lijkt zo’n kleine zandkorrel in de woestijn. We hebben er 200 gered, maar op diezelfde plek zijn een miljoen kippen opgeofferd! Ik ben een kippenfan geworden omdat, hoewel het er maar 200 zijn, het zijn wel 200 dieren die nu in vrijheid leven, genietend van de zon, de grond, genietend van elkaars gezelschap en ook het gezelschap van de haan die, tussen twee haakjes, het gelukkigst is van allemaal.

Het heeft me erg geraakt om deel uit te maken van een team dat, ondanks het egoïsme dat wij als mensen bij ons dragen, in staat is geweest om deze dieren los te laten naar een meer natuurlijk leven. Om te delen in hun herontdekking van levensvreugde. Ze kwamen met ons mee in kleine kooien, zich gedragend als “eiermakers” in plaats van als dieren. We brachten ze hier en toen we hun kleine kooien openmaakten, wilden ze niet naar buiten komen, ze konden niet eens lopen. Ik opende hun deuren in de verwachting dat ze naar buiten zouden rennen, hun vrijheid tegemoet, maar niet anders was waar. Ze hadden hun hele leven in een kooi doorgebracht en waren niet in staat om te lopen. We hebben ze eruit gehaald (velen zonder veren) en waar we ze ook neerzetten, ze bleven bij elkaar, stil en bang.

In deze laatste paar dagen heeft het verschrikkelijk geregend in Medina, maar ze gingen niet op zoek naar beschutting in een van de hokken die voor ze gebouwd zijn. In plaats daarvan moesten Simonetta en ik ze allemaal een voor een naar binnen brengen in het kippenhok, drijfnat.

 We hebben ze daar dagen gehouden en heel langzaam begonnen ze te leren. In het begin wisten ze niet hoe ze op stok moesten komen om te rusten. Ze gingen dicht bij elkaar zitten op zoek naar beschutting en warmte, zoveel warmte dat we er 20 hebben verloren door verstikking. Ze waren zelfs de zorg voor hun eieren kwijtgeraakt en al hun dierlijke instincten. Een van hen had een poot uit de kom en die hadden we binnen in het kippenhok gezet, zij heeft daar een week gezet zonder te bewegen.

Gelukkig heeft Moeder Natuur dit in haar wijsheid opgelost. Veel van de kippen zijn al een aantal weken bij ons en nu gedragen ze zich “natuurlijk”. Als ze me binnen zien komen, dan volgen zij mij rennend, met hun vleugels fladderend, omdat ze weten dat ik ze voedsel breng.

 Ze krabben in de aarde, liggen op de grond en tillen hun vleugels op om warmte te vangen, ze nemen een zandbad, ze klimmen op stok, ze zingen, leggen eieren in hun nesten, ze eten gras, ze voelen de haan bovenop hun, alleen snappen ze niet wat dat is, en verder is er niemand gestorven. En als ik binnenkom, verwelkomen ze me en, dit mag raar klinken, zie ik een glimlach op hun snavels en het geluk schijnt in hun ogen. Het is waarschijnlijk mal, maar ik denk dat ze nu gelukkige kippen zijn, en ze herhalen dat, elke keer als ik ze zie. Ik zeg je dat wij kippen hebben geadopteerd en ik ben er trots op dat we ze een prettig leven kunnen geven en dat we iets terug kunnen doen voor wat ze voor ons hebben gedaan. Ik ben een kippenfan. Er zijn al zoveel beetjes en omhelzingen en kattenspinsels aan mij gegeven en nu ook lieve kakels.

Fermín

PS De manke kip leeft  nog steeds en het is erg grappig om te zien hoe ze van plek naar plek hopt en het laatste nieuws is dat ze nieuwe veren krijgt en dat ziet er zo schattig uit.

Nog een keer… hetzelfde trieste verhaal

Steeds weer opnieuw (we doen het niet voor minder) blijven we maar puppies vinden, achtergelaten door een stel "#@!%'¡#& mensen. Veel van hen aangereden door een auto en ze komen bij ons terecht in afwachting van hun operatie. Voor ons is het een verhaal dat zich steeds herhaalt, voor Valentijn is dit het verhaal van zijn korte leven.

Valentijn is een kleine pup die de Guardia Civil enkele weken geleden bij ons bracht. Ze zeiden dat ze hem in een afgelegen uithoek hadden gevonden. Alhoewel ik er zeker van ben dat dit niet onze verantwoording was, hoe kunnen we nu hulp aan zo’n klein dier weigeren? Het arme ding had ons nodig en nu heeft de stichting jou nodig.

Je weet vast wel dat Scooby niet op het geld wacht, voordat we beslissen om te helpen, maar juist het tegenovergestelde. Hoewel je zult denken dat dit getuigt van een slecht management, ligt onze prioriteit altijd in het helpen van een dier in nood. Daarom vraag ik je nu om ons te steunen met elk klein bedrag dat je kunt missen. Door deze belangrijke donaties kunnen we samen van Valentijn een gelukkige hond maken.

Groeten, beetjes, kakels en knorretjes,

Fermín

Een nieuwe verpleegafdeling voor onze dieren

Dit wordt ons vlaggenschip project voor dit jaar,  na alle honden die we de laatste tijd hebben opgehaald en die niet in al te beste conditie waren; ze hebben vaak verpleging nodig om te zorgen dat ze aankomen in gewicht of genezen  van de vele ziektes die ze hadden toen ze hier kwamen. Tot nu toe hebben we gedaan wat we konden maar nu is het moment daar dat we dit project op poten gaan zetten, het zal duur zijn (zo’n 35000 euro) maar het is echt nodig. Maar wat er ook nodig is, is eten en nog veel meer dingen dus daarom zal dit een project zijn voor de middellange termijn, zolang we alle andere behoeftes hebben afgedekt. Dus als je je wilt inschrijven voor dit project, dan weet je: doe een donatie aan Scooby via onze rekening or via PayPal en maak duidelijk dat dit is voor “project verpleegafdeling”. Dank je wel en we zullen jullie op de hoogte houden hoe het gaat.  Groeten, beetjes en knorretjes van Fermin en de hele beestenboel bij Scooby

Eentje over galgo’s

Laat me jullie vertellen over iets wat me is opgevallen sinds we galgo’s hebben gered in Andalucía, en dit is niets meer niets minder dan elke keer het geval namelijk dat er steeds meer Greyhounds tussen zitten, ze worden onjuist als Engelse Greyhound aangeduid aangezien het eigenlijk om de Ierse Greyhound gaat, en in dit geval ook Spaanse Greyhounds maar ik ben ervan overtuigd dat sommige van hen puur bloed van Ierse Greyhounds door hun aderen hebben stromen, vergeleken met de honden die we hebben opgehaald in Sevilla vroegen we ons af hoe dit zat, ook vanwege zo’n verhaal dat de galguero’s in Andalucía en Castilla vertellen, namelijk dat feitelijk de Spaanse Greyhound een lagere topsnelheid heeft, echter daarvoor wel meer uithoudingsvermogen op langere banen. Ze zeggen dat in Castilla de hazen groter en sterker zijn waardoor de races langer duren, dus hebben ze een Greyhound nodig met het uithoudingsvermogen van een volbloed Spaanse Greyhound, echter in het Zuiden is de haas kleiner en minder volhardend waardoor ze met een snelle Greyhound werken, een scheutje Iers bloed is dus welkom, maar de honden die wij hebben opgehaald de laatste maanden hebben tot zover voornamelijk Iers en vrijwel geen Spaans bloed. 

Mijn overtuiging is dat dit te maken heeft met de introductie van korte sprint races, ik weet niet of jullie daar al eens van gehoord hebben, korte sprints zijn voor geboren sprinters, ze hebben geen bochten maar bestaan uit een recht stuk, en dit soort races is geimporteerd uit Ierland, ik geloof dat ze dit nu hier in Spanje ook hebben opgepikt en ik geloof ook niet dat de honden die wij recentelijk hebben opgepikt géén pure Ierse Greyhounds zijn, weer zo’n merkwaardigheid uit de wereld van de galgueros. Groeten,  Fermín.