Scoobydag 2012

De geschiedenis van kleine Mami

Ik ga jullie het verhaal vertellen van deze kleine meid. Ze kwam naar Scooby vanuit het zuiden van Spanje, waar ze net een nestje had gekregen, maar toen ze haar kwam ophalen, was er geen kleintje meer te vinden.

Ze verbleef enkele dagen in de opvang met een hoop andere lotgenoten,  maar ze was doodsbang van mensen (je kunt alleen raden naar haar verleden en wat er met haar gebeurd is), en het ging niet goed met haar dus de vrienden van Scooby hadden besloten dat ze een tijdelijk pleeggezin nodig had en belden ons, dus wij kwamen haar ophalen. De eerste keer dat we haar zagen zat ze in een hoekje, te proberen zich onzichtbaar te maken voor alle mensen, en toen we haar eindelijk konden “vangen” hebben we haar een halsband en een riem omgedaan en haar naar de auto gebracht. Ze bleef stokstijf zitten de hele weg naar haar tijdelijke huis, alleen haar ogen gingen alle kanten op met een ongeruste  blik van “wat doen ze hier toch allemaal met me”. Toen we aankwamen en haar uit de auto haalden, bleef ze zitten en verroerde zich niet meer. We hebben haar naar binnen moeten dragen, waar ze kennis maakte met haar flat-maatje, die haar eindelijk kon leren een echte hond te zijn.

In het begin probeerde ze we te vluchten van mensen die haar wilden aaien, en ze schrok op als iemand van ons zich bewoog, klaar om te vluchten, maar beetje bij beetje, met de hulp van haar flatgenoot, heeft Mami geleerd een hond te zijn. Ze wordt blij en vrolijk als ze iemand ziet die ze kent, ze leert “spelen” met andere honden, ze laat zich aanhalen.. ze mist alleen nog een ding:  een eigen familie. Een familie die haar begrijpt en haar kan leren wat liefde is en waar ze de rest van haar leventje gelukkig kan doorbrengen. Ze verdient het, vind je niet?

DE ANGSTHAASJES VAN ZAMORA

Zo noemt Cobie, verantwoordelijk voor de Scooby residencia ze liefdevol, deze honden die vanuit Scooby Zamora naar onze opvang in Valladolid kwamen, zo’n 7 maanden geleden.

Fermin vertelde me over de geschiedenis van deze honden, die ongeveer 2 jaar in Scooby Zamora hebben gezeten waar ze kwamen na gevallen van mishandeling, ernstig getraumatiseerd en niet gesocialiseerd met mensen, zoals je kunt zien in deze video:

http://www.youtube.com/watch?v=PXdj5n7yxi4&feature=player_detailpage

Hij vroeg me of er niet iets was wat we konden doen voor ze, want doordat ze zo bang waren, gingen ze bijten om zich te verdedigen en dat maakte de kans dat ze geadopteerd zouden kunnen worden wel erg klein en dat zou betekenen dat ze hun hele leven in de opvang zouden moeten blijven. Mijn reaktie was dat we het natuurlijk zouden proberen om ze in ieder geval een kans te geven, dus we brachten ze naar de residencia en een groep van vrijwilligers begon met ze te werken. Ik wil hierbij dan ook Luis, Raquel, Esther, Lidia en Monica bedanken voor hun inzet en wat ze hebben bereikt, en natuurlijk Cobie dat ze voor hen zorgt in de residencia.

Na maar een paar maanden is de vooruitgang die ze maken wisselend, sommige zijn een stuk beter dan andere en sommige zijn nog net zo angstig als in het begin. Op de eerste foto’s kun je zien hoe ze waren toen ze aankwamen, en in de volgende kun je hun vooruitgang zien.

Daarom dachten we aan de mogelijkheid om ze naar Scooby te brengen want in de residencia zien ze natuurlijk alleen de vaste verzorgers en Cobie en dat zou hun vooruitgang kunnen afremmen. Ze moeten met meer mensen in aanraking komen, met meer honden omgaan en vooral beetje bij beetje wennen aan nieuwe situaties zonder hen te forceren.  De ideale situatie zou zijn om een op een met ze te kunnen werken maar dit was helaas niet mogelijk want we hebben geen huizen met een aparte tuin of pation waar ze naar buiten kunnen, want aan de riem lopen is nog geen optie.

Dus. aan alle vrijwilligers uit alle delen van de wereld, ga alsjeblieft naar Scooby om kennis met ze te maken maar als je ze ziet in de paddock, probeer ze niet te vangen of ze met abrupte gebaren aan te raken; dit zijn “speciale” honden die vriendelijke woorden, langzame gebaren en enige afstand tot mensen nodig hebben. Je kunt ze wat eten geven zodat ze misschien wat dichterbij kunnen komen en kunnen ervaren dat niet alle mensen zo slecht zijn als degene die hen mishandeld hebben.  In een opvangsituatie als deze zal hun herstel langzaam gaan, maar we zullen met ze blijven werken zodat ze misschien ooit geschikt worden voor adoptie en een thuis.

Als laatste willen we nog even zeggen dat we binnenkort een blog klaar hebben op de spaanse pagina van de Scooby website, waar we jullie kunnen informeren over nieuws over deze honden en andere met gelijkaardige problemen. We kunnen daar video’s plaatsen en artikelen en nieuws over de ethologie en opvoeding van honden.

Eén van de vele, Lucre

Lucrecio`s (Lucre) geschiedenis is even triest als gewoon in Spanje. Hij is gewoon één van de duizenden galgo´s die jaarlijks in Spanje in de steek worden gelaten. Doodgewoon hier, niks bijzonders...
Toen hij voor het eerst werd gezien op straat werd hij geschat op zo´n 5 maanden oud, hij is nu ongeveer een jaar oud.

Hij had het als jong pupje heel zwaar zo alleen rond zwervend. Het was winter, ´s nachts vroor het dat het kraakte en met niets wat hem enige warmte gaf, geen warme deken of een mand, zijn bed waren koude, harde straatstenen, is het een wonder dat dit kleine, dunne galgopupje wist te overleven...

Hij werd aangevallen door een grote hond wat hem bijna het leven kostte, hij had vele verwondingen daarvan maar hij genas wonderbaarlijk.
Hij werd achterna gezeten en met stenen bekogeld wat hem angstig maakte waardoor hij bijna niet meer naar eten durfde te gaan zoeken waardoor hij erg verzwakte. Hij moest, om iets eetbaars te vinden, ook nog een drukke weg oversteken en dat had hem ook al 3 keer bijna
het leven gekost dus dat deed hij ook maar liever niet meer, gelukkig.
Hij kreeg ook nog kennelhoest waar hij ook weer van genas. Het leven voor een jong pupje op straat is heel hard, die horen daar ook niet, net zo min als een volwassen hond trouwens. De straat is geen plek voor een dier en zeker niet voor een jong, angstig pupje.

Hij voelde zich eenzaam, verloren, bang, hongerig, koud, hoe moet dat nu toch verder met hem?

 Die persoon, een vrouw uiteraard, heeft hem het leven gered. Hij groeide zoals een pup behoort te doen en heel langzaam begon zijn vertrouwen in die bepaalde mens toe te nemen.

Op een dag kwam er een mens met een hond dicht bij hem in de buurt waarvan hij in paniek raakte en er vandoor ging, maar de volgende dag was die mens erweer en de dag daarna weer, en weer, en zodoende kreeg hij een beetje vertrouwen in hun, vooral
omdat ze steeds weer eten voor hem meenam wat hij maar al te graag opat want hij had verschrikkelijke honger en de moed eigenlijk opgegeven, hij wilde deze wereld maar liever verlaten want zo mooi was die niet voor hem.

 Dankzij deze mens en vooral dankzij het voedsel, begon hij weer een beetje op kracht te komen.

Die persoon mocht hem wel aanraken als ze dat nou persé wilde, vooruit dan maar en eigenlijk vond hij dat ook wel fijn, maar alleen die mens en niemand anders.
Inmiddels was hij een bekende verschijning geworden in de buurt daar en er kwamen meer mensen naar hem toe om voedsel te brengen. Hij was ook niet meer zo bang nu voor die mensen en speelde zelfs met andere honden uit de buurt.
Maar zo´n jonge hond kan natuurlijk niet de rest van zijn leven op straat blijven wonen, die heeft een eigen familie, een warm huis, liefde, zorg en aandacht nodig.

Dus werd op een dag Fermin Perez gebeld, de baas van Scooby, met de vraag of, als men Lucre kon vangen, hij dan naar Scooby mocht komen om van daaruit geadopteerd te worden door een lieve familie en gelukkig mocht dat van Fermin.

Maar Lucre zelf dacht daar heel anders over. Een korte aai over z´n kop was iets heel anders dan opgepakt en in een auto gezet te worden en dat wilde hij niet.

Je weet als hond maar nooit wat er met je gaat gebeuren natuurlijk en hij was zeer voorzichtig geworden in zijn omgang met mensen, ondanks dat ze beloofden dat het vanaf nu alleen maar beter voor hem zou zijn.

Na een paar weken van mislukte pogingen hem vast te pakken werden er kalmeringstabletjes door zijn eten gedaan en toen, na een paar uur wachten, konden ze hem met moeite oppakken en in de auto zetten. Eindelijk.

Omdat het heel dicht bij Valladolid was werd hij naar de Scooby residencia gebracht en daar is hij nog steeds. De volgende dag werd hij van ongeveer 80 teken bevrijd en behandeld tegen ander ongedierte, van binnen zowel als van buiten. en hij socialiseert supersnel.

Hij speelt graag en veel met de andere galgos in zijn kennel en in de tuin. Hij komt uit zichzelf naar je toe en vind het heerlijk om uitgebreid aangehaald te worden, hij is vriendelijk en lief en niet meer bang en op bijgaande foto´s kunt u zien wat een prachtige galgo hij is.

Wederom moet gezegd worden zoals ik al vaker heb gezegd: mensen weten niet wat ze weggooien en de mooiste dingen vind je dikwijls op straat.

Lucre zijn lijdensweg is voorbij, hij wacht nu tot er iemand verliefd op hem wordt en hem adopteerd, maar er lopen nog duizenden Lucre´s rond in Spanje en hopenlijk
eindigd hun bizarre lijdensweg net zo goed als die van Lucre.

Cobie

DAGBOEK VAN EEN VERLATEN HOND

Lief dagboek, mijn naam is Manchas (Vlekken). Ik ben een grote hond, sterk en mooi en mijn naam is natuurlijk te danken aan de vlekken op mijn vacht, heel veel vlekken zodat ik er uitzie als een echte Dalmatier. Ik zit al sinds een jaar bij Scooby nadat mijn vorige baasje me op straat achterliet, waar ik een beetje rondzwierf tot iemand me vond en hier bracht. De eerste dagen was ik behoorlijk verdrietig en gedroeg me een beetje koppig omdat ik weg wilde, ik wilde terug naar huis maar de tijd verstreek en ik realiseerde me dat mijn baasje me niet kwam halen en dat ik een van de vele duizenden in de steek gelaten honden was geworden.  Ik ben langzaamaan gewend geraakt aan het leven hier en dat ik het moet delen met zoveel andere honden die het zelfde als ik hebben meegemaakt, of zelfs slechter. Iedereen van ons heeft een triest verhaal te vertellen, maar iedere dag zijn we blij dat we een dak boven ons hoofd hebben, dat er voor ons gezorgd wordt en dat we eten krijgen. Sommige van ons zijn hier maar even, maar andere zoals ik hopen nog steeds dat een goed mens ons in de gaten krijgt en ons naar een betere plaats meeneemt. Tot dat moment er is, zal ik jullie eerst vertellen hoe mijn dagen er hier uit zien.

Dag 1, 1 mei 2012

Ik werd wakker rond zonsopgang, door het geblaf van de andere honden hier, en ik had ze echt al gezegd dat het niet nodig was om zo vroeg op te staan, we hebben meer dan genoeg tijd om te doen wat we de hele dag doen. Ik heb ze al meermalen verteld dat ze weer moeten gaan slapen, dat ze uitrusten en dat ze me langer moeten laten slapen omdat ik degene ben die weer aan het werk moet. Want weet je, ik ben de bewaker van de hele opvang hier, en ik moet hier opletten  en bewaak alle honden hier, zelfs degenen die me uit mijn slaap houden ’s nachts door al hun geblaf, maar dit is dan je dank, ze blijven maar blaffen en houden me wakker. Al snel komt de persoon die voor ons zorgt en dan moet ik in een kennel tot ze schoongemaakt hebben en de andere honden gevoerd hebben, en ik wacht geduldig in de kennel tot een van de vrijwilligers komt om me op te halen voor een wandelingetje. Ik vind het heerlijk om een wandeling te maken en frisse lucht op te snuiven, maar ik kan niet iedere dag want er zijn er zoveel van ons en ze nemen natuurlijk niet steeds dezelfde mee. En als ik dan terugkom van mijn wandelingetje, dan is mijn kennel schoon, ik eet en ik drink wat en dan wacht ik tot het tijd is dat ze me komen halen om mijn belangrijke werk in de patio te doen.
Dag 2, 2 mei  2012

Vandaag werd ik wakker rond zonsopgang, hetzelfde als gisteren, hetzelfde geblaf als gister maakte me wakker, ik ging in dezelfde kennel als gister en ik heb geduldig gewacht op mijn wandelingetje, net als gister. Ik at, dronk en rustte net als gisteren en heb mijn werk gedaan, net als gisteren.

Dag 3, 3 mei 2012

Vandaag... ik heb vandaag precies hetzelfde gedaan als gisteren.

Dag 4, 4 mei 2012

Zomaar een andere dag.. precies het zelfde als gister en de dag ervoor.

Dag 5, 5 mei 2012 

Vandaag was het weer een dag als alle andere dagen. Het dagboek van een verlaten hond is erg saai en eentonig, net als zijn leven. Ik ben het zat om altijd dezelfde dingen te doen. Ik heb een verandering nodig. Ik ben moe, verveeld, ik heb frisse lucht nodig en een wandelingetje.

Ik wil hier weg, een thuis vinden, een baasje die goed voor me is, ik heb het echt nodig. Ik ben een prima hond, ik wil alleen maar dat iemand me ziet en me meeneemt, en ik wil niet de rest van mijn leven hier in een kennel zitten, dat verdien ik niet. Niemand van ons verdient het, we hebben echt een hoop te bieden. Alsjeblieft, laat iemand me adopteren en laten zien dat mijn vorige baasje een fout maakte. Alsjeblieft, laat me geen verlaten hond meer zijn,  alsjeblieft, ik zou zo graag een wandelingetje maken, wat frisse lucht opsnuiven..

Nieves Vázquez

Manchas kwam iets meer dan een jaar geleden bij Scooby. Het is een grote hond, ongeveer 5-6 jaar oud. Hij is prachtig, en hij is ook gehoorzaam en speels. Hij heeft een thuis nodig en een hoop liefde, hoe eerder hoe beter.

Aan mijn lieve vriendin Mar

(brief van een geadopteerde hond, genaamd Tul, aan een andere hond met wie hij bij Scooby verschillende jaren zijn kennel heeft gedeeld.)

Lieve Mar,

Hoe gaat het met je? Ik heb me laten vertellen dat je een nieuwe vriend hebt, om je kennel mee te delen. Het gerucht gaat dat je hem helemaal niet aardig vindt, ondanks dat hij erg knap is. Wees niet onbeleefd, ik weet als geen ander dat je af en toe wat onbeleefd kunt zijn. Ik weet zeker dat Manchas een goeie jongen is en dat hij met wat tijd een trouwe vriend wordt. Geef hem een kans! Ze hebben me ook verteld dat je bent afgevallen. Dat je minder eet en meer beweging krijgt, maar dat geloof ik pas als ik het zie.

Met mij gaat het goed. Ik ben gek op mijn nieuwe huis, ze zorgen voor me, ze letten op mij, ze houden van mij en ze behandelen me als een lid van het gezin en ze geven me dingen, die jij ook eens zou moeten proberen. Ze heten Kleine Kusjes en ze voelen heel fijn. Dus, het is hier echt niet slecht, maar ik denk wel regelmatig aan jou, aan toen we nog samen in de kennel zaten en ik zou wel weer even bij je willen zijn. Ik mis je echt, ouwe lieve mopperkont, maar begrijp alsjeblieft dat ik niet meer terug kan komen, want niets is beter dan een eigen thuis.

Ik weet dat ik veel geluk heb gehad en ik weet zeker dat jij dat ook krijgt. Ik weet zeker dat ieder van ons zijn eigen lot krijgt, en dat van jou dat komt ook!! Ik stel me jou voor in een fijn huis, met een enorme tuin en een lieve familie, waar je veel leuke dingen zult meemaken, omdat je een kanjer van een hond bent. Wees niet beledigd als ik zeg ”kanjer”, ik bedoel niet je grootte of je taille, alhoewel, lieve vriendin, je zult nu wel weten dat je een beetje te dik bent. Maar goed, laten we het hier niet over hebben, want ik weet dat je dat niet fijn vindt. Wat ik bedoelde met “kanjer” is dat je een groot hart hebt en je bedoelingen zijn goed.

Mar, jij bent een hele speciale hond, met een innerlijke schoonheid, die ertoe doet. Verlies niet de hoop, omdat spoedig iemand die schoonheid zal zien en jou zal geven wat je altijd hebt gewild. Jij verdient het en het is je zo lang onthouden. En kijk niet naar mij, het duurde voor mij ook een hele tijd voordat ik werd uitgekozen en zoals het spreekwoord luidt: beter laat dan nooit. Wees niet wanhopig, mijn lieve Mar, er is iemand in deze wereld die jou gelukkig zal maken en die je alles zal geven, wat je is onthouden in al die jaren.

Denk eraan, ik ben het, je vriend Tul, die je dit vertelt. Degene met wie je hebt gelachen, gehuild, geblaft, gerend, gespeeld en gewandeld. Degene met wie je je hele jeugd hebt doorgebracht, op wie je soms boos was, maar die altijd aan jouw kant stond.

Mijn lieve vriendin, let alsjeblieft goed op, want je toekomstige eigenaar zal binnenkort langskomen en die kans wil je niet missen!

Pas goed op jezelf,

Als altijd, je liefhebbende vriend,

Tul

Mar is een mixhond die nu ongeveer 4 jaar bij ons is. Ze is groot, ze is speels, maar ook wel een beetje mopperig. Ze is lief, gehoorzaam en liefhebbend. Ze heeft een thuis nodig en van hieruit proberen we dat te vinden. Help ons alstublieft met zoeken.

Puur Natuur Grasmaaiers!

Aangezien het gras in Paddock 4 dringend gemaaid moest worden maar we op het moment geen werkkracht hebben die dit klusje met een handzeis of kantenmaaier kan klaren, kwam Fermín op het geweldige idee dit aan onze paarden, pony’s en ezels over te laten. En zo kregen de galgos de verrassing van hun leven…

Na een paar minuutjes onrustig stuiteren : ‘‘wat is hier in ’s hemelsnaam aan de hand?’’ kalmeerden ze weer, niet in het minst omdat hun ‘grote broers’ totaal kalm en beheerst bleven en alleen maar geïnteresseerd waren in het sappige groene voedsel op de grond.

We maakten een van de achterste paddocks leeg, waar de kudde zich voor de nacht rustig kan terugtrekken en we beschouwen het experiment als een succes ; -)