8/28/2011

2 dagen, 3 honden


Op 17 augustus werd rond de middag deze prachtige lieve roodbruine jongen gevonden bij Scooby, we hebben hem Max genoemd. Hij was vastgebonden aan de grote deur bij de ingang van Scooby, met een emmer water en dat was het. Hij is nog geen jaar oud.






Op 18 augustus kwam deze magere dame, die we Esmee hebben genoemd, binnen uit Salamanca. Een wond bij haar rug vol met maden. Bedeesd, mager, geen licht in haar ogen. Na behandeling en een goede maaltijd ligt ze bij te komen in haar mand bij Scooby. Ze is waarschijnlijk 4 jaar oud.










Op 18 augustus, laat in de avond, kreeg Fermin een telefoontje van de politie van Medina. Ze hadden een puppy, die we Bobby genoemd hebben, 3 maanden oud met een huidprobleem dat, zoals het er uit ziet, makkelijk te behandelen is. Hij is aandoenlijk, lief en opvoedbaar. Een droombeest.








Laat iedereen weten over deze drie prachtige dieren en alle anderen bij Scooby zodat ze zo snel mogelijk geadopteerd kunnen worden. Zoals je kunt zien is er nog teveel verwaarlozing en dieren die in de steek worden gelaten in Medina. Erg zielig voor deze dieren, maar gelukkig zijn ze nu veilig bij Scooby.

Laat ons alsjeblieft weten indien je kunt helpen!

8/18/2011

Vrijwilliger bij Scooby, juli 2011

Het was voor mij dit keer de 7de keer terug naar Scooby maar zoals altijd weet je nooit wat je nu allemaal weer aantreft en te wachten staat. Na iedereen hola gezegd te hebben begon mijn week met het schoonmaken van de portocabine. Mijn werk in NL is dierenartsassistente en als je dan in Scooby aankomt schrik je toch weer even in wat voor omstandigheden de dierenarts moet werken! Wegens chronisch tijdsgebrek hebben de vaste medewerkers hier gewoon geen tijd voor, dus ik steek daarvoor graag mijn handen in de schoonmaakhandschoenen om op te ruimen en te sorteren!

Vervolgens werd er aan mij de medicijn uitleg gegeven, welke honden, waar ze zitten, welke medicijnen, waarom enz enz. Met de medicijn ronde ben je toch 2 keer per dag aardig druk!

Al lopend door Scooby zie je overal werk, dus zo tussendoor doe je van alles en nog wat erbij. Van poepscheppen, tot wonden verzorgen, van waterbakken controleren in de paddocks naar magazijn opruimen........ Juan (manager) vroeg mij een enorme, maar zeer nodige klus aan te pakken, namelijk grote schoonmaak en ordenen van het magazijn tegenover de portocabine. Ik dacht waar moet ik beginnen, HELP! Al werkende zag ik steeds meer resultaat naar voren komen, en dat zet je tot doorgaan. Ik heb hier zo een beetje de hele week overgedaan (tussendoor komen er uiteraard andere werkzaamheden bij), maar wat een verschil! Wat geeft dat toch een heerlijk voldaan gevoel! Dus lieve mensen houd het alsjeblieft netjes..!!!

Vrijdag ging er weer een transport richting Nederland, daarvoor moesten er wat honden opgehaald worden bij de residentia van Coby in Valladolid, en ik mocht mee! Erg leuk te zien natuurlijk, maar ook daar weer bomvol met hondjes die wachten op een huis. Coby zet m op! Honderd kussen voor jou!

Erg mooi om het transport te zien vertrekken, een bus vol gelukkige hondjes op weg naar hun gouden mandje that makes me happy....


En toen kwam mijn vertrek alweer angstaanjagend dichtbij..... Tijd voor afscheid was er weer... En jemig wat heb ik er altijd moeite mee om te vertrekken, met tranen in mijn ogen zit ik nu in de trein... Door al die lieve volhoudende mensen, die vanaf dag 1 als een soort van tweede familie voelen, door al die lieve dierenoogjes die je tot in je ziel raken! Ik weet zeker dat dat je steeds laat terug keren.

LIEVE SCOOBYMENSEN ga door met al het goede werk! Petje af voor jullie!!

Tot snel,
MErel

8/12/2011

Kritieke situatie bij Scooby

Lieve vrienden,
De situatie bij Scooby is absoluut wanhopig. Onze opvang is compleet vol met 500 honden en onze adopties zijn aanzienlijk verlaagd als gevolg van de economische crisis. We moeten dringend onze honden plaatsen.

In het verleden waren we in staat om de honden uit de omliggende regio te redden en zelfs tot ver in het zuiden van Spanje, maar we kunnen dit niet meer doen. Ons contract met de regio loopt af op 31 augustus. Dit contract stelt ons in staat om alle honden van de omliggende asiels te redden en ze naar Scooby te brengen. Deze honden kwamen bovenop het aantal honden dat naar onze deuren werden gebracht en de honden die werden gered uit het Medina del Campo gebied. We kregen € 3000 per maand betaald hiervoor, echter dit was bij lange na niet genoeg om voor de honden te zorgen die we binnenbrengen van buiten onze regio. Jammergenoeg wordt dit contract met de regio niet verlengd, wat betekent dat deze honden niet langer de veiligheid van Scooby hebben. Nu we de maximum capaciteit van onze opvang hebben bereikt, is het financieel niet mogelijk, noch is het wat ons betreft verantwoord, om meer honden op te nemen. We moeten zekerstellen dat onze huidige dieren worden gevoed, medische hulp krijgen en verzorgd worden. Op dit moment hebben we genoeg geld om de opvang te runnen gedurende de komende 5 maanden. Het is nu een situatie op leven en dood geworden voor alle dieren, inclusief Scooby, zoals we dat kennen. Voor degenen die onze katten en honden kunnen opnemen, laat het ons alstublieft weten. We staan klaar om transporten te doen zodra de honden zijn uitgekozen en gereedgemaakt. Voor diegenen die niet kunnen opvangen of adopteren, overweegt u alstublieft een donatie.

Dankuwel,

Het Scoobyteam


8/11/2011

Wonderen bestaan…

… was de titel die ik al in gedachten had voor een update over Ronaldo.

Op 31 juli kreeg in een adoptie-verzoek voor Ronaldo in mijn inbox. Deze mensen hadden hem gevonden op een Duits platform waar wij Scoobyhonden promoten. Maar zijn omschrijving was nog niet bijgewerkt, hij had daar nog steeds 4 poten. Dus ik antwoordde naar deze mensen dat jammergenoeg 1 van zijn voorpoten geamputeerd moest worden en dat we niet konden uitsluiten dat de kanker al was uitgezaaid.



Maar deze geweldige mensen, zij een dierenarts, haar man een neuroloog, besloten om hem te nemen, alhoewel ze wisten dat dit kosten met zich mee zou brengen en dat hij speciale verzorging nodig had. Alles wat zij wilden was hem een liefdevol tehuis bieden voor de eerste keer in zijn leven. Je kunt je niet voorstellen hoe blij ik was met deze wending van het lot. Dus ik heb direct een reservering gemaakt bij de opvang voor het eerstvolgende transport.


Gisteren schreef ik in een e-mail, dat zodra hij gearriveerd zou zijn, ik een update zou schrijven dat Ronaldo eindelijk zijn thuis had gevonden en ik had de titel al in mijn hoofd: Wonderen bestaan.

Dat doen ze ook zeker, maar niet meer voor onze lieve Ronaldo. Vandaag, op 5 augustus, trof het lot hem opnieuw hard, nadat hij verbazend snel herstelde van zijn amputatie, na wat eerste problemen. Hij leed aan een acute maag-darmaandoening, gastric dilatation-volvulus en werd ingeslapen, omdat alle inspanningen om zijn leven te redden, niet meer mochten helpen. Twee van Ronaldo’s beste vrienden, oud, loyaal, wijs, kwamen afscheid nemen van Ronaldo. Zij voelden aan dat hij snel zou gaan en zij eerden hem door hun pure liefde aan hem te tonen.


Nu is hij dood, onze sociale, liefhebbende, bescheiden, rustige heer, zonder ooit geweten te hebben hoe het voelt om in een echt thuis te wonen, bijzonder te zijn voor iemand, en niet zomaar een hond tussen andere honden in een opvang. Geen kans om te ervaren hoe het is om in het hondenbed te slapen dat Sandra en Sebastian al voor hem hadden gekocht.



En waarom? Waarom heeft hij jaren en jaren in de opvang gezeten zonder verzoeken voor adoptie. Omdat hij al 5 jaar oud was toen hij kwam? Omdat hij een grote hond was? Of omdat hij geen uitdaging was, was hij gewoon te lief, te liefhebbend….. te saai? Ik heb geen idee, maar wat ik wel weet is dat we meer oude honden hebben in de opvang en ik vraag me af wie de volgende is die zijn trieste lot deelt. Het lijkt alsof er geen markt is voor oudere honden. Tegenwoordig moet alles jong zijn, mooi, gezond…. perfect. Een perfecte hond voor perfecte eigenaren. Bent u perfect? Nou, ik ben het niet, Godzijdank, hoe saai zou dat zijn.

In peinzende groeten,
Christiane


This wonderful image has been sent to me with the Dutch translation by Tina ter Wiel.

8/07/2011

Zwart, wit, beige, bruin, kleur maakt niks uit

Ja, we weten het, altijd maar weer die vraag om donaties, keer op keer op keer en we zijn ons ervan bewust dat we immer weer vragen en dat het altijd om veel gaat. Geld dat het mogelijk maakt onze dierbare schepsels degelijk voer aan te bieden, ook broodnodig voor ons lang gekoesterde project ´gemetselde huisjes´ in elke paddock af te kunnen ronden, Geld dat rechtstreeks wordt besteed aan het welzijn en de zorg voor Scooby´s dieren. Meestal is onze geliefde baas Fermín degene die de pineut is en altijd om geld moet vragen en hij heeft er, net als wij, een hekel aan dit altijd te moeten doen. Daar Scooby geen andere keus heeft moet-ie wel. Wel, voor deze ene keer zullen wij, de werknemers deze bedel taak een keer op ons nemen. We vragen namelijk om een materialistische zaak om ons werk naar behoren te kunnen doen. Waar u ons heel blij mee zou maken is een auto. Sinds een aantal maanden hebben we maar ÉÉN AUTO beschikbaar voor al ons werk. ÉÉN AUTO om het door bakkerijen opgespaarde oude brood op te gaan halen, het brengen en ophalen van vrijwilligers naar en van het station in Medina, voor het redden van hond(en) in Salamanca hetgeen een aantal keren per week voor komt (de auto is dan gedurende het overgrote dagdeel niet beschikbaar), voor de vrijwilligers om hun boodschappen te kunnen doen, om brokken naar alle honden in de kennels te brengen die in de perimetro verblijven, het bijwonen van promotiedagen waardoor de auto over het algemeen 1 maar meestal 2 volle dagen in gebruik is, het laden van materialen om de beschadigde hekwerken, waterleidingen, houten huisjes etc. op het terrein te repareren, om voer naar ons asiel in Laguna te brengen daar zij geen auto ter beschikking hebben, ook het ophalen van honden en katten in Laguna om ze in Medina door onze dierenarts te laten sterilizeren en diezelfde honden en katten daarna weer terug te brengen naar Laguna. Voor ons is het een bijna onmogelijke opgave onze taken te plannen en te realiseren met enkel ÉÉN AUTO ter beschikking. Zodoende slagen we er gewoonweg niet in ons dagelijkse werk naar behoren te doen. Zoals Fermín al in zijn update “De laatste stand van zaken” heeft genoemd keken ook wij, de werknemers, uit naar die grote te ontvangen donatie waardoor het mogelijk werd een extra auto aan te schaffen. Helaas ging die grote donatie op het laatst niet door en daardoor blijft het verkrijgen van voldoende voer een groot probleem, het realiseren van het project “gemetselde huisjes” zal uitgesteld moeten worden alsook te kunnen beschikken over een broodnodige tweede auto zal helaas nog op zich moeten laten wachten.

Daarnaast hebben we er naar ons idee nog een ander probleem bij. We hebben de indruk dat er een groot misverstand bestaat ten aanzien van de donaties die Scooby ontvangt. Inderdaad, we zijn het grootste asiel in Spanje en daardoor zullen we alles op alles moeten zetten om dit asiel overeind te houden. Waarschijnlijk gaat men ervan uit dat wij onszelf wel ´redden´ daar we al zolang bestaan. Welnu, dit is een utopie, het tegenovergestelde is waar: we doen ons uiterste best de ontvangen gelden zo lucratief mogelijk te besteden en financieel zo zuinig mogelijk rond te komen. Hierdoor zijn we erg vindingrijk geworden en dat is een prima gewoonte. We hebben in het verleden verscheidene malen kleine asiels geholpen maar als we dat in de toekomst willen handhaven, dan moeten we toch echt wanhopig op zoek naar financiële middelen om al deze extra honden te kunnen voorzien van voedsel en hen de zorg te kunnen garanderen die ze verdienen. Ook het aantal werknemers zal moeten worden uitgebreid, de extra paddocks moeten worden schoongemaakt en er moet meer voer worden verstrekt. Onze prioriteit is het welzijn van onze dieren, maar als het banksaldo van Scooby hiervoor niet toereikend is hebben we uiteraard een bijzonder groot probleem. Wij ervaren dit als uiterst frustrerend. Wat we hen immer kunnen bieden is onze ervaring die we in de afgelopen 23 jaar hebben opgedaan maar helaas kan ervaring geen maagjes vullen, rijden auto´s niet op ervaring en huisjes worden nu eenmaal gebouwd van steen.

Na het lezen van deze uiteenzetting is het hopelijk duidelijk waarom Fermín altijd genoodzaakt is te bedelen om donaties, met uitzondering van deze ene keer dat wij, de werknemers, dat een keer voor onze rekening nemen. Mocht u ons willen helpen, aarzel dan asjeblief niet, we zijn u dankbaar voor alle giften, groot of klein en ondertussen blijven wij inventief als altijd. Voor ons betekent financiële zekerheid minder werkfrustratie als we ervan uit kunnen gaan dat we onze dieren de zorg kunnen geven waar ze recht op hebben, niet enkel voor een periode, maar met zekerheid voor de toekomst.

We willen graag al onze dierenvrienden hartelijk danken voor de hulp die zij al zolang aan ons bieden, zij die op de hoogte zijn van Scooby´s ´luxe´ probleem: zijnde het grootste asiel van Spanje, ons 23-jarig bestaan, internationale bekendheid, dusss…Scooby redt zich wel en heeft geen financiële problemen. Niet dus!!!

Dank jullie wel voor jullie interesse en bereidheid en als we door jullie financiële injectie in staat zijn een tweede hands auto aan te schaffen, zwart, wit, beige, bruin of misschien wel roze, dan maken we dit uiteraard zo snel mogelijk bekend.

Uiteraard bestaat ook de mogelijkheid uw eigen tweede hands auto aan te bieden, mocht u plannen hebben een andere auto te kopen. Of wellicht maken opa/oma geen gebruik meer van hun auto en staat de auto in de garage te wachten op een nieuwe eigenaar? Allerlei redenen waarom een auto niet meer nodig is. Kleur is niet belangrijk, wat we wél nodig hebben is een auto die technisch/motorisch in goede staat is zodat we niet meteen reparatiekosten hoeven te maken. En de auto moet geschikt zijn om er honden, materialen,brood etc. mee te kunnen vervoeren. Hou alstublieft oren en ogen open en misschien kunt u ons op een zeker moment heel blij maken met een tweedehandsje!

Hartelijke groeten van Ahmed, Dani, Juan, Oscar, Said, Sandra

7/28/2011

RESIDENCIA NIEUWS

De residencia in Valladolid begint al aardig vol te lopen. Buiten de ong. 20 Scooby honden die hier zijn, er worden er deze week nog zo´n 20 gebracht vanuit Scooby, uiteraard allemaal voor adoptie in binnen- en buitenland, zijn er ook al enkele stichtingen die hier één of meerdere kennels hebben gehuurd zodat MRW (Spaans koeriersbedrijf die ook honden vervoeren) inmiddels weet wie we zijn en waar we ons bevinden want ze komen uit alle richtingen hier naar toe.

Zo zijn er voor de Duitse stichting ACM in totaal al 19 honden gearriveerd die hier wachten op hun transport naar een nieuw en beter leven, waaronder 4 Galgo´s, 2 Samojeden en 13 kleine hondjes, meest mixjes. Van de Samoyeden komt er één uit Benidorm en de andere uit Valencia, beiden niet meer gewenst door hun eigenaren, ze hebben elkaar nog nooit gezien, beiden hier in Valladolid terechtgekomen en ze gaan allebei naar Duitsland . En hoe ze heten? Zar en Zara, hoe bestaat het! Je zou bijna in hogere dingen gaan geloven, welke weet ik ook niet. Wat eerst voor een schrijffout werd aangezien, heeft voor de nodige verwarring gezorgd.


Drie mixjes komen uit een asiel in Almeria en de 4 Galgo´s en 10 mixjes komen uit, wat voorheen een perrera was in Cuenca. Daar zaten zo´n 150 honden te veel en men moest deze zo spoedig mogelijk onderdak zien te brengen anders zou de Gemeente ze òpruimen` en we weten allemaal wat ze daarmee bedoelen, dus deze 14 zijn daarvoor behoed en gaan allemaal Duits leren.


Van de Spaanse stichting El Hocico uit Salamanca zit hier een knoert van een Mastin, het arme beest was ooit door hun ter adoptie gegeven aan iemand die er totaal niet voor zorgde, bij controle bleek hij op straat te liggen zonder dat hij weer terug naar zijn huis kon, zwaar vermagert en uitgedroogd en met een ernstige infectie aan zijn voorpoot. Zodra hij een kilo of 15 zwaarder is en weer helemaal opgeknapt, zal hij door deze stichting opnieuw ter adoptie aangeboden worden. Hopelijk treft hij deze keer een beter mens die voor hem wil zorgen want hij is zo´n grote goedzak.


En dan de prachtige Galgo Argos. Als pupje van een maand oud naar de perrera van Valladolid gebracht en daar geadopteerd door een Spaanse familie uit Valladolid. Drie jaar hebben ze hem gehad maar nu zijn er problemen van verschillende aard en kunnen ze niet langer voor Argos zorgen. Hartverscheurend, zowel voor de familie als voor Argos want de mevrouw belt elke dag om te vragen hoe het met hem gaat en ze willen dan ook niet dat hij naar een asiel gebracht wordt want Argos is niet gewend aan veel andere honden om hem heen dus een beetje bang voor zo´n grote groep zonder dat hij ze kent en dat zou wel eens verkeerd voor hem af kunnen lopen, dus betalen die mensen liever voor hem zodat hij hier veilig zit en langzaam aan kan wennen aan de omgang met andere honden.


En dat gaat heel goed gelukkig. Zijn twee beste vriendinnen zijn nu Nana, welbekend bij alle Scooby vrijwilligers, zij bewaakt de residencia en is inmiddels onmisbaar geworden hier, en de Scooby Galga Bonnie, ook zo´n droom van een galga, alleen maar lief, lief en lief en bovenal rustig en dat heeft Argos nodig om een beetje te wennen aan andere honden.

Nu spelen ze met z´n drieèn in de tuin en rennen achter elkaar aan dat het een lieve lust is en het is geweldig om te zien dat Argos nu ander gezelschap erg leuk gaat vinden en dat hij blij en gelukkig is. En telkens weer een ander hondje erbij en dan komt het met Argos helemaal goed en hij mag hier blijven tot hij geadopteerd is waar Scooby bij gaat helpen uiteraard.

Groeten vanuit een bloedheet Spanje,

Cobie

7/20/2011

Ik kan het niet, ik kan het niet, ik kan het niet....

Ik kan gewoon geen dingen opgeven waar we al mee bezig zijn en één daarvan is het verder opdelen van de patio's 7-1,7-2 en 7-3 in kennels. Vanwege het gebrek aan financiële middelen hebben we al afscheid moeten nemen van twee medewerkers en als tijd en geld dit probleem niet gaan oplossen moeten we afscheid nemen van nog eens twee medewerkers. Dit zou betekenen dat we dan nog maar vijf medewerkers overhouden, inclusief de dierenarts die alle dieren moet opknappen en voeden... En dat zijn er veel!


Maar eerlijk waar, zolang we het kunnen betalen, en dat zal niet lang meer duren, zou ik graag met deze twee mensen verdergaan. Ze zijn toegewijd aan de bouw-werkzaamheden die we in het asiel hebben en deze week gaan ze aan de slag bij de opvang in Valladolid waar we deuren moeten plaatsen, kennels, vloeren, plafonds en dergelijke moeten repareren. We willen ook deuren voor tussen de patio's regelen zodat we de honden in de derde patio kunnen laten waar ze mogen rennen en spelen. Ik wil jullie eraan herinneren dat al het geld dat we met deze opvang verdienen gebruikt zal worden voor de achtergelaten dieren in Scooby en ik wil benadrukken dat we altijd speciale prijzen hebben voor achtergelaten en geredde honden. We bieden voor alle honden die je vind en niet naar een organisatie zoals Scooby kan brengen, de mogelijkheid om deze honden bij ons te brengen terwijl je ze nog steeds de juiste verzorging kan geven door de kosten van de behandeling te voldoen. Ze krijgen dan al hun benodigde entingen of dierenarts behandelingen. De honden zouden niet het eigendom van Scooby zijn, maar van de persoon die hond heeft gered of gevonden

Op een gegeven moment zal Scooby je uiteraard helpen de honden te plaatsen, maar het is uiteindelijk jouw hond en daarom je eigen verantwoordelijkheid. Als je het begin leest denk ik dat de reden hiervan duidelijk is. Het is simpelweg een kwestie van financiële middelen. We kunnen niet door blijven gaan met het voeren van meer en meer honden. We hebben hier in Valladolid zeker genoeg plaats voor nog meer honden, maar het geld om voor ze te zorgen is er gewoonweg niet.

Meer dingen die ik graag gedaan wil hebben, zoals eerder gezegd, zijn de kennels in patio 7 en later de afscherming met cement blokken tussen de patio's 3A, 3B, 3C en 3D en 4A, 4B, 4C en 4D. Ze blijven me momenteel vertellen dat de honden van de ene naar de andere patio gaan en dit veroorzaakt nogal eens gevechten.


Wederom wil ik zeggen dat we ruimte willen maken in het asiel omdat we een moeilijke periode tegemoet gaan met alle honden die in de zomerperiode achtergelaten worden...

Groetjes, Fermín.

P.s.: het telefoonnummer van de opvang in Valladolid is 983334023, of ons reguliere nummer 983481065. Uiteraard kan je ons ook per e-mail bereiken.