Wonderen bestaan…

… was de titel die ik al in gedachten had voor een update over Ronaldo.

Op 31 juli kreeg in een adoptie-verzoek voor Ronaldo in mijn inbox. Deze mensen hadden hem gevonden op een Duits platform waar wij Scoobyhonden promoten. Maar zijn omschrijving was nog niet bijgewerkt, hij had daar nog steeds 4 poten. Dus ik antwoordde naar deze mensen dat jammergenoeg 1 van zijn voorpoten geamputeerd moest worden en dat we niet konden uitsluiten dat de kanker al was uitgezaaid.

Maar deze geweldige mensen, zij een dierenarts, haar man een neuroloog, besloten om hem te nemen, alhoewel ze wisten dat dit kosten met zich mee zou brengen en dat hij speciale verzorging nodig had. Alles wat zij wilden was hem een liefdevol tehuis bieden voor de eerste keer in zijn leven. Je kunt je niet voorstellen hoe blij ik was met deze wending van het lot. Dus ik heb direct een reservering gemaakt bij de opvang voor het eerstvolgende transport.

Gisteren schreef ik in een e-mail, dat zodra hij gearriveerd zou zijn, ik een update zou schrijven dat Ronaldo eindelijk zijn thuis had gevonden en ik had de titel al in mijn hoofd: Wonderen bestaan.

Dat doen ze ook zeker, maar niet meer voor onze lieve Ronaldo. Vandaag, op 5 augustus, trof het lot hem opnieuw hard, nadat hij verbazend snel herstelde van zijn amputatie, na wat eerste problemen. Hij leed aan een acute maag-darmaandoening, gastric dilatation-volvulus en werd ingeslapen, omdat alle inspanningen om zijn leven te redden, niet meer mochten helpen. Twee van Ronaldo’s beste vrienden, oud, loyaal, wijs, kwamen afscheid nemen van Ronaldo. Zij voelden aan dat hij snel zou gaan en zij eerden hem door hun pure liefde aan hem te tonen.

Nu is hij dood, onze sociale, liefhebbende, bescheiden, rustige heer, zonder ooit geweten te hebben hoe het voelt om in een echt thuis te wonen, bijzonder te zijn voor iemand, en niet zomaar een hond tussen andere honden in een opvang. Geen kans om te ervaren hoe het is om in het hondenbed te slapen dat Sandra en Sebastian al voor hem hadden gekocht.

En waarom? Waarom heeft hij jaren en jaren in de opvang gezeten zonder verzoeken voor adoptie. Omdat hij al 5 jaar oud was toen hij kwam? Omdat hij een grote hond was? Of omdat hij geen uitdaging was, was hij gewoon te lief, te liefhebbend….. te saai? Ik heb geen idee, maar wat ik wel weet is dat we meer oude honden hebben in de opvang en ik vraag me af wie de volgende is die zijn trieste lot deelt. Het lijkt alsof er geen markt is voor oudere honden. Tegenwoordig moet alles jong zijn, mooi, gezond…. perfect. Een perfecte hond voor perfecte eigenaren. Bent u perfect? Nou, ik ben het niet, Godzijdank, hoe saai zou dat zijn.

In peinzende groeten,
Christiane


This wonderful image has been sent to me with the Dutch translation by Tina ter Wiel.

Zwart, wit, beige, bruin, kleur maakt niks uit

Ja, we weten het, altijd maar weer die vraag om donaties, keer op keer op keer en we zijn ons ervan bewust dat we immer weer vragen en dat het altijd om veel gaat. Geld dat het mogelijk maakt onze dierbare schepsels degelijk voer aan te bieden, ook broodnodig voor ons lang gekoesterde project ´gemetselde huisjes´ in elke paddock af te kunnen ronden, Geld dat rechtstreeks wordt besteed aan het welzijn en de zorg voor Scooby´s dieren. Meestal is onze geliefde baas Fermín degene die de pineut is en altijd om geld moet vragen en hij heeft er, net als wij, een hekel aan dit altijd te moeten doen. Daar Scooby geen andere keus heeft moet-ie wel. Wel, voor deze ene keer zullen wij, de werknemers deze bedel taak een keer op ons nemen. We vragen namelijk om een materialistische zaak om ons werk naar behoren te kunnen doen. Waar u ons heel blij mee zou maken is een auto. Sinds een aantal maanden hebben we maar ÉÉN AUTO beschikbaar voor al ons werk. ÉÉN AUTO om het door bakkerijen opgespaarde oude brood op te gaan halen, het brengen en ophalen van vrijwilligers naar en van het station in Medina, voor het redden van hond(en) in Salamanca hetgeen een aantal keren per week voor komt (de auto is dan gedurende het overgrote dagdeel niet beschikbaar), voor de vrijwilligers om hun boodschappen te kunnen doen, om brokken naar alle honden in de kennels te brengen die in de perimetro verblijven, het bijwonen van promotiedagen waardoor de auto over het algemeen 1 maar meestal 2 volle dagen in gebruik is, het laden van materialen om de beschadigde hekwerken, waterleidingen, houten huisjes etc. op het terrein te repareren, om voer naar ons asiel in Laguna te brengen daar zij geen auto ter beschikking hebben, ook het ophalen van honden en katten in Laguna om ze in Medina door onze dierenarts te laten sterilizeren en diezelfde honden en katten daarna weer terug te brengen naar Laguna. Voor ons is het een bijna onmogelijke opgave onze taken te plannen en te realiseren met enkel ÉÉN AUTO ter beschikking. Zodoende slagen we er gewoonweg niet in ons dagelijkse werk naar behoren te doen. Zoals Fermín al in zijn update “De laatste stand van zaken” heeft genoemd keken ook wij, de werknemers, uit naar die grote te ontvangen donatie waardoor het mogelijk werd een extra auto aan te schaffen. Helaas ging die grote donatie op het laatst niet door en daardoor blijft het verkrijgen van voldoende voer een groot probleem, het realiseren van het project “gemetselde huisjes” zal uitgesteld moeten worden alsook te kunnen beschikken over een broodnodige tweede auto zal helaas nog op zich moeten laten wachten.

Daarnaast hebben we er naar ons idee nog een ander probleem bij. We hebben de indruk dat er een groot misverstand bestaat ten aanzien van de donaties die Scooby ontvangt. Inderdaad, we zijn het grootste asiel in Spanje en daardoor zullen we alles op alles moeten zetten om dit asiel overeind te houden. Waarschijnlijk gaat men ervan uit dat wij onszelf wel ´redden´ daar we al zolang bestaan. Welnu, dit is een utopie, het tegenovergestelde is waar: we doen ons uiterste best de ontvangen gelden zo lucratief mogelijk te besteden en financieel zo zuinig mogelijk rond te komen. Hierdoor zijn we erg vindingrijk geworden en dat is een prima gewoonte. We hebben in het verleden verscheidene malen kleine asiels geholpen maar als we dat in de toekomst willen handhaven, dan moeten we toch echt wanhopig op zoek naar financiële middelen om al deze extra honden te kunnen voorzien van voedsel en hen de zorg te kunnen garanderen die ze verdienen. Ook het aantal werknemers zal moeten worden uitgebreid, de extra paddocks moeten worden schoongemaakt en er moet meer voer worden verstrekt. Onze prioriteit is het welzijn van onze dieren, maar als het banksaldo van Scooby hiervoor niet toereikend is hebben we uiteraard een bijzonder groot probleem. Wij ervaren dit als uiterst frustrerend. Wat we hen immer kunnen bieden is onze ervaring die we in de afgelopen 23 jaar hebben opgedaan maar helaas kan ervaring geen maagjes vullen, rijden auto´s niet op ervaring en huisjes worden nu eenmaal gebouwd van steen.

Na het lezen van deze uiteenzetting is het hopelijk duidelijk waarom Fermín altijd genoodzaakt is te bedelen om donaties, met uitzondering van deze ene keer dat wij, de werknemers, dat een keer voor onze rekening nemen. Mocht u ons willen helpen, aarzel dan asjeblief niet, we zijn u dankbaar voor alle giften, groot of klein en ondertussen blijven wij inventief als altijd. Voor ons betekent financiële zekerheid minder werkfrustratie als we ervan uit kunnen gaan dat we onze dieren de zorg kunnen geven waar ze recht op hebben, niet enkel voor een periode, maar met zekerheid voor de toekomst.

We willen graag al onze dierenvrienden hartelijk danken voor de hulp die zij al zolang aan ons bieden, zij die op de hoogte zijn van Scooby´s ´luxe´ probleem: zijnde het grootste asiel van Spanje, ons 23-jarig bestaan, internationale bekendheid, dusss…Scooby redt zich wel en heeft geen financiële problemen. Niet dus!!!

Dank jullie wel voor jullie interesse en bereidheid en als we door jullie financiële injectie in staat zijn een tweede hands auto aan te schaffen, zwart, wit, beige, bruin of misschien wel roze, dan maken we dit uiteraard zo snel mogelijk bekend.

Uiteraard bestaat ook de mogelijkheid uw eigen tweede hands auto aan te bieden, mocht u plannen hebben een andere auto te kopen. Of wellicht maken opa/oma geen gebruik meer van hun auto en staat de auto in de garage te wachten op een nieuwe eigenaar? Allerlei redenen waarom een auto niet meer nodig is. Kleur is niet belangrijk, wat we wél nodig hebben is een auto die technisch/motorisch in goede staat is zodat we niet meteen reparatiekosten hoeven te maken. En de auto moet geschikt zijn om er honden, materialen,brood etc. mee te kunnen vervoeren. Hou alstublieft oren en ogen open en misschien kunt u ons op een zeker moment heel blij maken met een tweedehandsje!

Hartelijke groeten van Ahmed, Dani, Juan, Oscar, Said, Sandra

RESIDENCIA NIEUWS

De residencia in Valladolid begint al aardig vol te lopen. Buiten de ong. 20 Scooby honden die hier zijn, er worden er deze week nog zo´n 20 gebracht vanuit Scooby, uiteraard allemaal voor adoptie in binnen- en buitenland, zijn er ook al enkele stichtingen die hier één of meerdere kennels hebben gehuurd zodat MRW (Spaans koeriersbedrijf die ook honden vervoeren) inmiddels weet wie we zijn en waar we ons bevinden want ze komen uit alle richtingen hier naar toe.

Zo zijn er voor de Duitse stichting ACM in totaal al 19 honden gearriveerd die hier wachten op hun transport naar een nieuw en beter leven, waaronder 4 Galgo´s, 2 Samojeden en 13 kleine hondjes, meest mixjes. Van de Samoyeden komt er één uit Benidorm en de andere uit Valencia, beiden niet meer gewenst door hun eigenaren, ze hebben elkaar nog nooit gezien, beiden hier in Valladolid terechtgekomen en ze gaan allebei naar Duitsland . En hoe ze heten? Zar en Zara, hoe bestaat het! Je zou bijna in hogere dingen gaan geloven, welke weet ik ook niet. Wat eerst voor een schrijffout werd aangezien, heeft voor de nodige verwarring gezorgd.

Drie mixjes komen uit een asiel in Almeria en de 4 Galgo´s en 10 mixjes komen uit, wat voorheen een perrera was in Cuenca. Daar zaten zo´n 150 honden te veel en men moest deze zo spoedig mogelijk onderdak zien te brengen anders zou de Gemeente ze òpruimen` en we weten allemaal wat ze daarmee bedoelen, dus deze 14 zijn daarvoor behoed en gaan allemaal Duits leren.

Van de Spaanse stichting El Hocico uit Salamanca zit hier een knoert van een Mastin, het arme beest was ooit door hun ter adoptie gegeven aan iemand die er totaal niet voor zorgde, bij controle bleek hij op straat te liggen zonder dat hij weer terug naar zijn huis kon, zwaar vermagert en uitgedroogd en met een ernstige infectie aan zijn voorpoot. Zodra hij een kilo of 15 zwaarder is en weer helemaal opgeknapt, zal hij door deze stichting opnieuw ter adoptie aangeboden worden. Hopelijk treft hij deze keer een beter mens die voor hem wil zorgen want hij is zo´n grote goedzak.

En dan de prachtige Galgo Argos. Als pupje van een maand oud naar de perrera van Valladolid gebracht en daar geadopteerd door een Spaanse familie uit Valladolid. Drie jaar hebben ze hem gehad maar nu zijn er problemen van verschillende aard en kunnen ze niet langer voor Argos zorgen. Hartverscheurend, zowel voor de familie als voor Argos want de mevrouw belt elke dag om te vragen hoe het met hem gaat en ze willen dan ook niet dat hij naar een asiel gebracht wordt want Argos is niet gewend aan veel andere honden om hem heen dus een beetje bang voor zo´n grote groep zonder dat hij ze kent en dat zou wel eens verkeerd voor hem af kunnen lopen, dus betalen die mensen liever voor hem zodat hij hier veilig zit en langzaam aan kan wennen aan de omgang met andere honden.

En dat gaat heel goed gelukkig. Zijn twee beste vriendinnen zijn nu Nana, welbekend bij alle Scooby vrijwilligers, zij bewaakt de residencia en is inmiddels onmisbaar geworden hier, en de Scooby Galga Bonnie, ook zo´n droom van een galga, alleen maar lief, lief en lief en bovenal rustig en dat heeft Argos nodig om een beetje te wennen aan andere honden.

Nu spelen ze met z´n drieèn in de tuin en rennen achter elkaar aan dat het een lieve lust is en het is geweldig om te zien dat Argos nu ander gezelschap erg leuk gaat vinden en dat hij blij en gelukkig is. En telkens weer een ander hondje erbij en dan komt het met Argos helemaal goed en hij mag hier blijven tot hij geadopteerd is waar Scooby bij gaat helpen uiteraard.

Groeten vanuit een bloedheet Spanje,

Cobie

Ik kan het niet, ik kan het niet, ik kan het niet....

Ik kan gewoon geen dingen opgeven waar we al mee bezig zijn en één daarvan is het verder opdelen van de patio's 7-1,7-2 en 7-3 in kennels. Vanwege het gebrek aan financiële middelen hebben we al afscheid moeten nemen van twee medewerkers en als tijd en geld dit probleem niet gaan oplossen moeten we afscheid nemen van nog eens twee medewerkers. Dit zou betekenen dat we dan nog maar vijf medewerkers overhouden, inclusief de dierenarts die alle dieren moet opknappen en voeden... En dat zijn er veel!

Maar eerlijk waar, zolang we het kunnen betalen, en dat zal niet lang meer duren, zou ik graag met deze twee mensen verdergaan. Ze zijn toegewijd aan de bouw-werkzaamheden die we in het asiel hebben en deze week gaan ze aan de slag bij de opvang in Valladolid waar we deuren moeten plaatsen, kennels, vloeren, plafonds en dergelijke moeten repareren. We willen ook deuren voor tussen de patio's regelen zodat we de honden in de derde patio kunnen laten waar ze mogen rennen en spelen. Ik wil jullie eraan herinneren dat al het geld dat we met deze opvang verdienen gebruikt zal worden voor de achtergelaten dieren in Scooby en ik wil benadrukken dat we altijd speciale prijzen hebben voor achtergelaten en geredde honden. We bieden voor alle honden die je vind en niet naar een organisatie zoals Scooby kan brengen, de mogelijkheid om deze honden bij ons te brengen terwijl je ze nog steeds de juiste verzorging kan geven door de kosten van de behandeling te voldoen. Ze krijgen dan al hun benodigde entingen of dierenarts behandelingen. De honden zouden niet het eigendom van Scooby zijn, maar van de persoon die hond heeft gered of gevonden

Op een gegeven moment zal Scooby je uiteraard helpen de honden te plaatsen, maar het is uiteindelijk jouw hond en daarom je eigen verantwoordelijkheid. Als je het begin leest denk ik dat de reden hiervan duidelijk is. Het is simpelweg een kwestie van financiële middelen. We kunnen niet door blijven gaan met het voeren van meer en meer honden. We hebben hier in Valladolid zeker genoeg plaats voor nog meer honden, maar het geld om voor ze te zorgen is er gewoonweg niet.

Meer dingen die ik graag gedaan wil hebben, zoals eerder gezegd, zijn de kennels in patio 7 en later de afscherming met cement blokken tussen de patio's 3A, 3B, 3C en 3D en 4A, 4B, 4C en 4D. Ze blijven me momenteel vertellen dat de honden van de ene naar de andere patio gaan en dit veroorzaakt nogal eens gevechten.

Wederom wil ik zeggen dat we ruimte willen maken in het asiel omdat we een moeilijke periode tegemoet gaan met alle honden die in de zomerperiode achtergelaten worden...

Groetjes, Fermín.

P.s.: het telefoonnummer van de opvang in Valladolid is 983334023, of ons reguliere nummer 983481065. Uiteraard kan je ons ook per e-mail bereiken.

Ronaldo

Het leven heeft het wederom niet zo goed voorgehad met onze geweldige Ronaldo. Een snel groeiende tumor heeft zich genesteld in een van zijn poten en konden we alleen door een amputatie het leven van deze vriendelijke reus redden.Het hele Scooby-team hoopt nu, dat ze ziekte hiermee is overwonnen en we hem hiermee nog vele jaren kunnen geven, die hij natuurlijk veilig in ons ouderentehuis mag doorbrengen. Hoewel we de hoop nog niet hebben opgegeven, dat er iemand naar voren komt en deze lieve, bijna tandeloze, eenogige, en nu helaas driepotige hond een kans geeft om zijn laatste jaren in een liefhebbend thuis te mogen doorbrengen.

Aan de vorige bezitters van Molly…..

Elke keer als ik Molly met haar stijve pootjes zo tevreden achter me aan zie trippelen vraag ik me zoveel dingen af, vragen waarop ik waarschijnlijk nooit geen antwoord zal krijgen maar ik wil ze toch stellen ondanks dat ik niet weet wie jullie zijn.

Daar is gelijk al mijn eerste vraag: wat voor soort mensen zijn jullie eigenlijk? Arm, rijk, hard werkend of werkeloos, kinderen of niet, alleen of met meerderen of doet dat er eigenlijk niet toe en komt het gewoon in alle lagen van de bevolking voor dat je op een dag je oude, kleine hondje oppakt en haar ergens, waarschijnlijk niet in jullie eigen dorp want daar kennen ze haar beslist, gewoon op straat zet en haar dan gewoon aan haar lot overlaat? Ten prooi aan alles en iedereen die haar kwaad kan doen? Auto´s, grote agressieve honden, kwaadwillende mensen, noem maar op.



Hoe gaat dat in z´n werk? Je gaat wat met haar wandelen, doet de riem los dan kan ze lekker wat rondsnuffelen en terwijl ze dat doet, lopen jullie zachtjes op je tenen weg zodat ze niet hoort dat ze op dat moment de allerbelangrijkste mensen voor haar in haar leven verliest?

Kijk je dan ook nog om naar haar wat ze doet terwijl jullie als een dief in de nacht verdwijnen? Of, als jullie met de auto zijn, stop je dan gewoon ergens bij een parkje of een beetje buitenaf, opent de deur en zet haar zo naast de auto? Ongevoelig voor dat scheve koppie van haar waarmee ze jullie vragend en niet begrijpend aankijkt terwijl ze steeds kleiner wordt omdat de afstand tussen haar en jullie alsmaar groter wordt! Probeerde ze ook nog achter jullie aan te rennen ondanks haar stijve pootjes omdat ze altijd met jullie mee mocht en waarom nu dan niet?

Op welke manier jullie je dan ook van Molly ontdaan hebben, ik blijf me afvragen of je dan gewoon terug naar huis rijdt alsof het beestje nooit bestaan heeft of doe je eerst nog even een bar aan om een biertje te nemen om opgelucht tegen elkaar te zeggen. Zo, daar zijn we mooi vanaf! Misschien ga je op de weg terug naar huis eerst nog wat boodschappen halen en hondevoer hoef je alvast niet meer te kopen!

En jullie hebben dan waarschijnlijk ook geen enkele moeite om ´s nachts gewoon lekker te slapen, jullie denken natuurlijk geen tel meer aan dat arme schepsel dat totaal verloren en wanhopig de weg terug naar haar veilige haven aan het zoeken is maar het onmogelijk weer kan vinden, dat bibbert van de kou en vooral van angst, van honger en dorst, en geen warm plekje kan vinden om haar oude lijfje te rusten te leggen. want oude hondjes slapen veel, weet je, en dat was het enige dat ze wilde, lekker warm slapen op haar eigen vertrouwde plekje. Maar nadat jullie haar zo laf op straat gedumpt hadden, was de straat de enige plek waar ze op de koude stenen kon slapen want ze werd door iedereen weggestuurd: wegwezen, vieze hond!

Want vies was ze, zeker weten, haar hele vacht was geklit en vervilt maar dat was niet háár schuld, jullie als eigenaren waren daarvoor verantwoordelijk maar zij werd er het slachtoffer van, weg, vieze hond! Weten jullie wel hoe pijnlijk zo´n vervilte vacht is voor de hond waar die vacht op zit? En dat vlooien en teken zo´n vacht heerlijk vinden om daar definitief hun verdere leven door te brengen? Dat alleen al is ernstige dierenkwelling waaraan jullie je schuldig hebben gemaakt! Jullie hadden haar veel beter moeten verzorgen!

Toen ze op een goede dag door iemand die wel gevoel had werd opgepakt en naar Scooby werd gebracht, is ze door een vrijwilligster daar van deze smerige vacht verlost en lekker in bad gedaan en toen zag ze er direct al een stuk beter uit maar ze bleef een zielig en arm hoopje hond die alles waar ze zo aan gewend was, verloren had en dat doet zo´n hondje emotioneel erg veel pijn, weten jullie dat? Nee? Nou, dan weet je het nu! Het is voor elke hond een zeer traumatisch gebeuren om van de ene op de andere dag in de steek gelaten te worden door z´n baasjes waar hij voor door het vuur zou gaan, hij zou dat nooit doen!!

Maar mijn aller belangrijkste vraag aan jullie is eigenlijk: WAAROM moest Molly nu eigenlijk weg? Ze is zo lief, aanhankelijk en dankbaar voor alles, nooit vervelend of te veel blaffen, ik noem maar wat, ik kan niks fouts aan haar ontdekken, ze wil alleen maar graag heel dicht in de buurt zijn van hen die ze vertrouwd en waar ze erg veel van houdt. Moest ze dan weg alleen maar omdat ze oud was? Ja en? Hopelijk wordt ze nog veel ouder, dat is toch geen reden om een hond de straat op te schoppen. Ze zijn dan zo aandoenlijk en afhankelijk van hun baasjes, dan beschik je over geen enkel gevoel of emotie als je zo´n klein schepseltje, maar ook een grotere hond, zomaar op straat achter kunt laten, ongelooflijk! Je weet van te voren dat ze wel 15 jaar oud kunnen worden en dat jullie als eigenaren verantwoordelijk zijn voor dit levende wezen tot aan haar laatste ademtocht. En als je die verantwoording éénmaal op je hebt genomen ben je als mens ook verplicht hieraan te voldoen, tot die allerlaatste dag! Jawel.

Of moest Molly weg omdat ze tumoren had aan haar tepels wat inmiddels door onze dierenarts Enrique was geconstateerd. Dus ze had dringend medische hulp nodig en als dank voor haar jarenlange trouw aan jullie gaan jullie er niet mee naar een dierenarts, maar smijt je haar gewoon de straat op waar haar in dit geval een pijnlijke dood stond te wachten en laten jullie haar daar gewoon wegrotten!! Hoe kún je dat over je hart verkrijgen? Geloof me, Molly heeft meer gevoel in haar piepkleine lijfje dan jullie, dat is zeker!

Als je door onvoorziene omstandigheden niet langer voor een dier kunt zorgen, zijn er meer humanere manieren te vinden dan ze simpelweg op straat te dumpen, dat wisten jullie ook wel!

Inmiddels heeft Enrique haar tumoren verwijderd en haar ook gesteriliseerd en daarna heeft ze een paar hele zware dagen gehad maar ze knapt zeer goed op en het is nu weer een gelukkig hondje aan het worden, denk ik, hoop ik. Ze loopt de hele dag achter me aan met haar stijve trippelpootjes, ze kan heel goed met de andere honden overweg en is gek met het pupje Flor wat hier ook is, daar wil ze ondanks haar hoge leeftijd, wel de hele dag mee spelen en ook de poes vind ze geweldig leuk, maar ze laat zich, ondanks haar leeftijd toch niet de kaas van het brood eten en dat weet de rest inmiddels ook en ze behandelen haar met het respect wat ze verdient!

Want weten jullie, toen iemand mij vertelde dat er een zielig en oud hoopje hond van de straat was gehaald dat door de straten van Medina del Campo zwierf en ik haar zo verloren zag in paddock 7,1 bij Scooby, had ik zo enorm met haar te doen en heb ik haar bij me genomen en in gedachten beloofd dat ze nooit, maar dan ook nooit meer dit mee zou hoeven te maken en dat ze de rest van haar hopelijk nog hele lange leventje bij ons mag blijven als ze dat zou willen, en ik denk dat ze dat wel wil.

En voor wat jullie betreft, jullie zijn niet de enigen hoor die deze traditie van het in de steek laten hooghouden. Onderzoek heeft uitgewezen dat gemiddeld in Spanje elke 3 minuten een hond in de steek gelaten wordt. Kijk maar bij Scooby wat daar binnenkomt, oude Duitse herders met grijze kopjes, oude jachthonden, galgos van soms 10 jaar, en allerlei andere oude honden en hondjes waarvoor de kans op adoptie zeer klein geworden is maar die toch nog zo veel vreugde in een huis kunnen brengen en toch ook een verzorgde en liefdevolle oude dag verdienen! Juist die ouwetjes, die hetzelfde meegemaakt hebben als Molly!

Aan al die gewetenloze mensen wil ik alleen maar zeggen dat ik wens dat jullie je kinderen met dit idee hebben opgevoed, dat iemand die oud wordt en wat gaat mankeren, je je daar niet meer druk om moet maken en ze gewoon in de steek kunt laten. Dan zouden jullie zelf wel eens een heel eenzame, oude dag tegemoet kunnen gaan en ik moet zeggen, dan hebben jullie dat verdient. Kunnen jullie zelf eens meemaken hoe dat voelt en wat jullie Molly en al die andere honden hebben aangedaan….

Een onplezierige, eenzame oude dag toegewenst van Cobie.

De laatste stand van zaken

Ik zal jullie iets vertellen over de laatste dingen die we hier bij Scooby gedaan hebben. Afgezien van het huis voor onze oudere honden, waar ik al over verteld heb, hebben we ook patio 7 en 8 geheel vernieuwd, zodat de honden behalve het houten huis, ook nog een huis hebben van baksteen met een geisoleerd dak, bijna volledige gedoneerd door het bedrijf Panelais Producciones hier in Spanje, waarvoor we hen heel dankbaar zijn.



We hebben de scheidingen tussen de patio’s met cementblokken gemaakt want ik moet eerlijk zeggen dat de werkers en de vrijwilligers hier wel eens moedeloos werden van de schade die de honden konden aanrichten aan het hekwerk voor die tijd, waardoor de honden konden uitbreken van een patio naar de andere, met alle risico’s op gevechten onderling vandien.






We dachten ook nog de patio’s 7-1, 7-2 en 7-3 klaar te kunnen maken met het opzetten van quarantaine kooien, zo’n 25 stuks die we echt heel hard nodig hebben maar helaas was het geld op. We hadden gerekend op een aanzienlijke schenking waardoor we het werk af hadden kunnen maken, maar helaas ging die niet door. En we hebben nog iets van 20.000 euro nodig om alles af te maken. Dus als iemand van jullie nog zo’n 20.000 euro los in z’n broekzak heeft zitten.. of zelfs een paar euro zou ons al helpen, een hoop kleintjes maakt ook een groot bedrag! Ik weet dat ik altijd loop te bedelen om geld maar het is gewoon niet anders. Er zit gewoon niets anders op dan te beseffen dat al dit prachtige werk alleen gedaan kan worden door donaties. Dus kijk in je zakken en misschien vind je er nog een paar euro, dollar, yen, pond of wat voor munteenheid dan ook om ons te helpen dit werk af te maken.



Alvast mijn hartelijke dank!

Fermín